Deel 1 van de water-link affaire vind je HIER

**

In deel 1 van dit water-stink drama leerden we Ann Vylders kennen, de CSO van water-link, één van de meest gepolitiseerde instellingen uit het Antwerpse. Een ‘bedrijf’ waar de politiek de plak zwaait, is geen bedrijf, maar een uitnodiging om politieke vrienden aan postjes te helpen en gelden, normaal bestemd voor het volk, te misbruiken voor dure etentjes, verblijven en geschenken allerhande.

In het echt wordt water-link verondersteld een waterbedrijf te zijn.

En vermits water business is, zit de politiek er met haar tengels tot op de bodem in.

In datzelfde deel beschreven we hoe Ann Vylders ‘tScheldt opzocht om haar baas, de voorzitter van water-link, André Gantman, een loer te draaien.

Dat leverde trouwens de afgelopen dagen een lawine aan vragen en kritiek op. Want een bron mag je niet ‘verraden’.

En dat klopt, een bron mag je niet openbaren.

Maar beste lezer, u zal dra leren dat Ann Vylders geen bron was. Dat zullen de volgende delen in dit drama glashelder verduidelijken.

We keren terug naar het wondere jaar 2019 toen Marc Van Ranst nog nobel en onbekend was en het leven niet werd opgeschrikt door valse virussen en stoute Russen. In het aangename restaurant Sensunik deed Ann Vylders een boekje open over haar ‘patron’ André Gantman. Aan tafel werden ijverig notities gemaakt.

Ann Vylders kwam van de cd&v en beheerste de achterbakse tsjevenstrategie ‘hoe een mes in iemands rug te planten’ tot in de puntjes.

Haar woorden over haar baas gleden als torpedo’s uit haar mond.

Verrukt door de aandacht van de ‘tScheldt-medewerkers aan tafel zag ze André Gantman al exploderen en vooral… zag ze toen het stof was opgetrokken een vacante positie aan de top van water-stink. Van CSO naar voorzitter! En dat als vrouw in een mannenbastion. Hoezee, hoeraa!

Ann Vylders, als big mama-mia van water-stink, deelde haar mail en gsm uit aan de toehoorders van ‘tScheldt rond de tafel en verzekerde haar geboeide publiek van de eeuwige steun en dank van het water-stink personeel dat het helemaal gehad had met André Gantman. Althans dat is wat Ann Vylders voorhield.

In de weken volgend op de heupwiegende lunch met Ann Vylders checkte de redactie van ‘tScheldt de artillerie van juffer Vylders. Dat doen we bij ‘tScheldt nog zoals in de goede oude tijd. Met pen en papier, koffies, lunches en diners.

Er doken al gauw inconsistenties op in het arsenaal van Vylders over haar Gantman. Het waren niet alleen inconsistenties, het waren vooral veel elementen die eigenlijk al gekend waren en die hier en daar al in de pers verschenen waren in het verleden.

De redactie bracht de brok dynamiet van Vylders terug tot een aanvaardbaar artikel dat meer weg had van een overzichtsartikel in plaats van de gerichte aanslag die Vylders in gedachten had.

Graag een belletje

Het artikel over Gantman en water-link was nog niet verschenen of er stopte een geblindeerde SUV voor de kantoren van ‘tScheldt.

Terwijl een chauffeur de motor liet draaien werd er met stevige vuist geklopt op de deur omwille van de simpele reden dat ‘tScheldt in die tijd geen bel had. Een man in keurig pak gaf een geel getinte enveloppe af aan Maria C, die als vrijwilligster op de Twitter-redactie van ‘tScheldt aan het werk was. Beste lezer, u moet weten dat nagenoeg niemand het toenmalige redactie-adres van ‘tScheldt in Antwerpen kende. Het was dan hoogst verbazingwekkend dat er een persoonlijke brief voor ‘tScheldt werd afgegeven.

Op de redactie was men terecht stomverbaasd. Nog voor iemand de brief had durven aanraken (behalve Maria C die beduusd met de brief in de handen stond) werden er al grapjes gemaakt over poederbrieven aan het adres van ‘tScheldt.

Een opportunist die in die tijden op de redactie werkte jubelde dat ‘tScheldt het ‘gemaakt’ had als men ‘tScheldt wilde opruimen via een poederbrief.

Natuurlijk was het geen poederbrief.

In de keurige enveloppe zat een simpel kaartje met daarop de boodschap: ‘Graag een belletje’ en daaronder een telefoonnummer.

De man die toen geacht werd iets meer te zeggen te hebben bij ‘tScheldt dan de anderen trok zich terug in de stadstuin achter het huis waarin ‘tScheldt toen zat. Hij belde met een anoniem nummer het telefoonnummer op het kaartje. Een vrouw nam op. De vrouw vroeg zonder zich bekend te maken “Ik neem aan dat u van ‘tScheldt bent?”

“Heu… ja, zo’n beetje toch”, antwoordde de Scheldenaar enigszins verrast.

“Mijnheer X had u graag zo spoedig mogelijk gezien”, zei de vrouw helder, “wanneer boek ik u in?”

De man van ‘tScheldt had al veel meegemaakt maar toen de naam X viel, verbleekte hij ter plekke gecombineerd met een opstoot van kippenvel.

We geven de naam X bewust niet mee, omdat we bij ‘tScheldt bronnen, maar echte dan, niet openbaren. Voor alle duidelijkheid en ter herhaling, Ann Vylders, de CSO van water-stink, is geen bron.

De dame regelde een ontmoeting tussen ‘tScheldt en X alsof ze niet anders deed in het leven. Wat uiteraard klopte want ze bleek de doortastende secretaresse van X te zijn.

48 uur na de overhandiging van de geel getinte enveloppe reed een medewerker van ‘tScheldt behoedzaam de oprijlaan op van een reusachtig terrein afgescheiden door hagen en beken van de openbare weg in de buurt van de Nederlands-Duitse grens. Na enkele honderden meters verscheen er een zware zwarte smeedijzeren poort met messcherpe blinkende punten op die likkebaardend de billen uitnodigden van onverlaten die meenden dat het een goed idee zou zijn om over het hek te klimmen. De poort zwaaide geruisloos open. Na enkele bochten doemde er een impressionante villa op omgeven door vijvers die zo weggelopen leken uit een schilderij van Monet.

Een man die het midden hield tussen butler en lijfwacht stond in de deuropening te wachten.

De medewerker van ‘tScheldt parkeerde zijn wagen naast een collectie wagens die ofwel toebehoorden aan een hoofdrolspeler uit Narcos, of aan een man van adel wiens familiefortuin onuitwisbaar doelmatig was geweest voor vele generaties politici in de Belgische politiek.

Later zou blijken dat de bewoner van het huis geen linken had met Hollywood, noch met Narcos, noch met de adel.

Wordt vervolgd…

**

U leest het eerste deel van de water-link affaire HIER

**

Illustratie: Ann Vylders, het toxische topje bij water-link

**