Eén van de straffe uitvindingen van de laatste decennia is de werkstraf.

Het woord doet denken aan de strafstudie, waar men in vroegere tijden in strengere colleges de scholieren mee om de oren sloeg. Daar stond je dan, bij de prefect, met dat roze briefje. Woensdagmiddag komen. Om straf te schrijven. De facto moest je dan wel eens voor een andere pater kisten met ontwikkelingshulp komen helpen vullen en ze dichttimmeren. Leek nog best nuttig. De werkstraf is ook zoiets. In plaats van logies in hotel Houten Lepel worden er meer en meer van die werkstraffen uitgedeeld. In België kan die maximaal 300 uren bedragen. Zeg maar; 38 dagen van 8 uur. Een week of acht. In de praktijk ga je werken bij de groendienst van een gemeente, in een bibliotheek, een zorginstelling of een natuurvereniging. Een rustig jobke dus, dat trouwens dagelijks ook door tienduizenden vrijwilligers gedaan wordt. Echt zwaar werk is er niet bij. Gemaaid gras bij elkaar harken, boeken op hun plaats zetten, afwassen in een grootkeuken…

De crimineel die zulke straf krijgt glimlacht dus even wanneer dergelijk verdict valt. Temeer omdat een werkstraf in België in principe niet vermeld wordt op het uittreksel uit het strafregister, dit is het ‘bewijs van goed gedrag en zeden’ dat u aan werkgevers toont. Het is een autonome straf, bedoeld om re-integratie te bevorderen en een blanco strafblad te behouden. Het komt dus wel op je strafblad, maar geen mens krijgt het te zien.

Neem nu onze Reuzegommers, die gaan ondertussen fluitend door het leven. Gooi hun namen (Reuzegom – de namen en gezichten: klik HIER) maar eens op het Internet. Dokter Google vindt ze meteen terug. Zo werkt Alexander Garmyn, de “schachtentemmer” die er een ‘bruut jaar’ van ging maken in Singapore (klik HIER). Of de Grote Baas van toen, de Praeses, Jef Jonkers. Die wordt door u en mij betaald (klik HIER). Ook de rest van het zootje is zo terug te vinden. En allemaal kunnen ze een bewijs van goed gedrag en zeden voorleggen, ondanks hun strafblad voor iemand helemaal dood gemaakt te hebben, na een reeks van fijne martelingen. Bijna “amusant” te noemen is het feit dat één van hen, Viktor Knevels flink op weg is om… notaris te worden. Is dat geen achtenswaardig beroep? Bij zijn pappie, natuurlijk. Want zoals in het Romeinse Rijk worden dergelijke vette postjes familiaal doorgegeven en beschermd (klik HIER). Een beëdigd ambtenaar met een strafblad. Only in Belgium.

En zo komen we bij een andere notaris in wording, sorry, notaris in het echt. Nick Celis. Veroordeeld voor oplichting en valsheid in geschrifte. Hij had samen met anderen niet-bestaande baskettoernooien georganiseerd om mee te doen aan de Olympische Spelen. Dat moet je maar kunnen (klik HIER). Nu zou je denken, het Genootschap van Notarissen gaat optreden. Zo zag het er even naar uit (klik HIER). Zo lazen we: “Kan basketter Nick Celis job als notaris verliezen na wedstrijdfraude? “Onze deontologische code is bijzonder streng”. Streng? Echt? Wij plaatsten afluisterapparatuur van Russische makelij in het gigantische herenhuis van de verantwoordelijke Antwerpse afdeling. Helaas. Wij hoorden niets over een deontologische code, laat staan over schorsing of afzetting. Buiten het horen openen van champagneflessen en het kraken van oesters viel er niet veel te horen. Of toch. Hoorden we daar niet de heren en dames tegen elkaar zuchten dat “de kleine van de Celis toch niet slim geweest is, seg amaai mene frak”… en “hopelijk doet hij dat niet meer”… “valt je nieuwe appartement in Knokke mee?”… “de Pomérol van 1975 blijft outstanding”… “passez-moi les cigares, collègue”… ?

De verantwoordelijke aldaar, Herman Verschraegen (op zijn LinkedIn: “Na een carrière van 32 jaar actief notaris in Wuustwezel, ben ik thans als erenotaris verbonden aan de Provinciale Tuchtkamer van de Notarissen van de provincie Antwerpen”) trad in elk geval niet op tegen het zoontje van zijn goede collega en innige vriend. Ons kent ons. Zo oud als de straat. Voor wie bezorgd is om het financiële welzijn van Nick: Nicks aan de hand! Even in de balanscentrale van de Nationale Bank duiken en kijk: Nick zijn persoonlijke BV heeft een omzet van 236.674 euro en een winst van 112.776 euro, na zichzelf een ongetwijfeld mooi loon uitbetaald te hebben. De boete vanwege oplichting en valsheid in geschrifte zal hij dus wel hebben kunnen betalen.

In Antwerpen lopen er dus twee notarissen rond met een strafblad. Het kan zijn dat we er een paar missen, natuurlijk. Onze excuses. Wie een beëdigd ambtenaar in een andere functie vindt die ongemoeid wordt gelaten wanneer hij/zij veroordeeld werd wegens fraude, oplichting of doodslag; treed ermee naar buiten. En wie ons kan vertellen hoe men notaris kan worden/blijven met dergelijk strafblad, van harte welkom. De Tuchtkamer der Notarissen, Elisabethlei Antwerpen, mag alvast een artikel sturen met haar ongetwijfeld doorwrochte visie. De mogelijke titel “Eigen volk eerst” zal niet aanvaard worden, “Notarissen mogen alles” is al een stap in de goede richting.

Hallo, mijnheer Verschraegen, nog iets anders te melden?