Het is een relatief rustige periode voor Dokter Marek.
Buiten de occasionele mail naar zijn nieuwe vrienden de factcheckers, en een persoonlijke observatie over voetbalploegen, zijn het de “vaste” klanten die langskomen.
Het begin van de lente zorgt altijd voor een algemene verbetering van de mentale gezondheid. Dat de zon vaker schijnt lijkt enkel een probleem voor de klimaatguru’s. Van zijn collega’s in de medische wereld had hij al lang niets meer gehoord, daar lijkt de Dokter persona non grata geworden. Tot daar plots een bericht in zijn inbox verscheen van zijn oud contact waar hij in het verleden mee afsprak voor groepssessies. De man vroeg nu plots weer voor een sessie met een aantal dokters.
Bij aanvang van de sessie kwamen er een vijftal dokters online. Bij de introductie van zijn contactpersoon werd het vrij snel duidelijk dat de angst toegenomen was. “Beste Dokter, wij zitten met een knagend gevoel van schrik voor ons inkomen” was de intro. De Dokter was wel wat geïntrigeerd, want het leek hem nu niet direct een groot probleem te zijn.
Een andere dokter stak van wal: “Onze inkomsten staan onder druk, we voelen dat er vanuit de farmaceutische wereld minder kwistig omgesprongen wordt met centen.” De Dokter fronste de wenkbrauwen en vroeg wat er dan veranderd was, hij was helemaal niet mee. “Wel, sinds de uitspraak van het Duitse Bundesgerichtshof van 9 maart jongstleden is de paniek er goed ingeschoten bij mij en mijn collega’s.”
“Wat was die uitspraak dan?” ging Dokter Marek verder. “Wel, dat gerechtshof heeft in de Auric-uitspraak gezegd dat BioNTech verplicht wordt om uitgebreide informatie te verstrekken over bijwerkingen, productie en ingrediënten van het Pfizer-vaccin. Dit komt naar aanleiding van ernstige klachten van een vrouw. Die uitspraak kan bijzonder vergaande gevolgen hebben omdat vaccinproducenten zich niet langer meer kunnen verschuilen achter goedkeuringen en officiële beoordelingen. Hun ‘get out of jail free card’ is ingetrokken, als het ware.”
Nog een andere dokter gaat verder: “Dat zien we onmiddellijk in de interactie met de verkopers van de farma. Als die nu over de vloer komen gaan de lippen stijf op elkaar als we daarnaar vragen. Op de vraag hoe het dan zit met de extra-legale voordelen die we mogen verwachten bij goede verkoopcijfers blijft het ook stil. Als ik zelf die tweejaarlijkse reizen ga moeten betalen, dan kost me dat een pak geld.”
“En dat is nog niet alles”, ging een derde dokter verder. “Nu staat een andere bron van inkomsten ook onder druk. Afgelopen week verscheen er een studie van een Finse professor van het Tampere universitair ziekenhuis. Gedurende 25 jaar hebben ze in Finland 2083 personen met genderproblemen opgevolgd. Uit de studie is gebleken dat psychiatrische problemen groter werden na de medische gendertransitie, erger bij transvrouwen dan bij transmannen. Net nu de push om die problematiek mainstream te maken leek te lukken, en we meer en meer omzet, sorry patiënten, konden verwachten.”
Dokter Marek keek nu toch wel even verbaasd naar het scherm, zuchtte even, waarna hij de vraag stelde: “Zijn jullie dokter geworden om de mensen fundamenteel te genezen, of enkel maar om medicatie te verkopen?”
Algemene stilte en neerkijkende ogen waren het gevolg.
“Als er een patiënt bij jullie komt, vragen jullie naar mogelijke onderliggende oorzaken van een fysiek probleem, of geven jullie onmiddellijk een geneesmiddel om het probleem op te lossen, of onder controle te krijgen?”
Nog meer stilte.
“Mijn doel bij mijn patiënten is om te gaan kijken naar de reden waarom ze zich zo voelen, en dan te werken naar een oplossing waardoor ze niet meer moeten langskomen. Als het voor jullie belangrijker is om deze patiënten aan jullie te binden middels een terugkerend voorschrift, waar is dan de ethiek? Is de medisch wereld dan zo doorgeslagen dat enkel de winst telt, de extraatjes die jullie krijgen van de Pfizers, Johnsen & Johnsens, Roches en dergelijke? Waar is de drijfveer om mensen te genezen in plaats van ze chronisch ziek te houden?”
Nog meer stilte, maar nu voornamelijk omdat ineens de ganse sessie gedaan was, iedereen was vertrokken. Hoofdschuddend sloot Dokter Marek de sessie af. Daar zijn we weer een tijdje vanaf, dacht hij. Die gaan we niet snel meer zien. Nu ja, maar goed ook, want Dokter Marek heeft het gehad met die mentaliteit. Meer tijd voor hem om echt aan geneeskunde te doen.
