Een sympathieke dame van rijpere leeftijd woont op een benedenverdieping. Blij met wat groen in de bescheiden tuin, geen trappen op te hoeven lopen en bovenal een rustig gelegen flat die ze nog kon huren nadat haar vorige woonst werd verkocht. Wie verwacht nu horror in Willebroek? De dame alvast niet, maar dat was buiten het gezin van het M-merk gerekend. Die akelige buren die boven haar wonen, waren niet zo opgezet met een blanke madame. Lekker weerloos bleek zij een onweerstaanbare prooi om eens duchtig te pesten. Op geen moment veroorzaakte de mevrouw enig ongemak voor wie dan ook. Toch hield het nijdige gezin in het oog wanneer ze zich te ruste begaf om dan op de vloer bonkend haar avond en nacht te verknallen. Bovendien vond de pater familias van het gezin het best grappig om vanop zijn balkon haar tuin te besproeien met een gouden douche. Zijn blaaslediging als een alternatieve grasbesprenkeling. De jongste telg van het mestgezin wreef graag de dorpel van de dame in met olijfolie, in de hoop dat ze bij een valpartij haar heup zou verbrijzelen.

Toen de dame na ettelijke pesterijen de politie belde, maakte ze mee wat u en talloze andere autochtonen zich al kunnen voorstellen: ze konden daar feitelijk niet veel aan verhelpen. Zelfs niet toen de dame in tranen haar machteloosheid toch ergens kwijt moest. Waarom dan niet bij een overheid die moet instaan voor de bescherming van haar burgers? We weten allemaal – behalve deze regering die zich van allochtonenellende niet veel aantrekt – dat de politie van zulke hete brij spontaan wegkijkt. Toen de lokale politie haar nummer gewoon blokkeerde, wendde de vrouw zich tot de politie van B. Daar waren ze zo vriendelijk haar door te verbinden met de collega’s uit haar woonplaats. Om uiteindelijk toch met niets achter te blijven. Moet je daar 85 voor geworden zijn, snikte de dame wier fatsoen schril afsteekt tegen het schabouwelijk barbarengedrag van het geschandvlekte M-merk.

Labia Vaxelaire

(Sociaal onderzoeker, werkt aan proefschrift)