Niet alles is conner en kwel

Je moet het maar meemaken: je bejaarde ouder is diep in dementie en zit op een gesloten afdeling. Ze mag niet naar buiten, want als ze gaat wandelen verliest ze de weg. In die gesloten afdeling is ze ongelukkig, wordt boos omdat ze opgesloten zit, ze wandelt graag en wil naar buiten, de frisse lucht in. Ze beseft niet dat ze de weg niet meer weet en kilometers ver loopt eer men door heeft dat men ze kwijt is. Op een dag is ze toch ‘weg’. Je krijgt een angstig telefoontje, ze hebben de politie al verwittigd dat ze “ontsnapt” is. Alsof het over een crimineel gaat. En dan moet er gezocht worden. Meestal wordt ze snel gevonden, maar het legt een druk op je, je hebt al voor je kinderen te zorgen en dit komt er nog eens bovenop. Elke keer dat je er bent, is ze verdrietig omdat ze niet naar buiten mag en ze dringt aan om samen te gaan wandelen. Soms lukt dat, maar de tijdsdruk en zorg voor anderen en je eigen job zijn er ook nog en maakt die wandelingen kort. Te kort.

En dan nu het goede nieuws: De zorginstelling Mariahout (In Noord-Brabant, Nederland), gespecialiseerd in permanent verblijf voor dementen, heeft geen gesloten afdeling meer. De bewoners mogen gaan en staan waar ze willen en gaan wandelen. Kilometers ver. Een briljante geest heeft daar bedacht de bewoners GPS-tracking tags te laten dragen. En op het moment dat iemand “kwijt” is, vertelt die tag exact waar die is en waar de persoon dan gecoördineerd kan opgehaald worden.

Het moreel van de bewoners is er met sprongen op vooruit gegaan, wat positieve effecten heeft voor het personeel, want minder weerspannigheid vanwege de grotere vrijheid die ze genieten. En uiteraard de glimlach op het gezicht van de families.

Mooi zo. Moge er meer van die briljante geesten rondlopen en dat gegeven overwaaien naar ons mooie Vlaanderen, alle overheden ten spijt.

Fons Burenluurder