‘tScheldt was er bij. In die rooie woke tempel in Borgerhout. Nena eindelijk in Antwerpen. Ze is inmiddels oma, de zestig voorbij en nog steeds springlevend op de scène met een goeie mix van rock, new wave en ingetogen nummers. Ze kan het, ze heeft het. Een professional met talent, ervaring en goesting. Voor mij past ze in het rijtje van de groten. Ze mag zonder schaamte naast Tina Turner staan, al heeft ze in Vlaanderen duidelijk een kleinere aanhang. Ik wijt dat aan de onwil van de BRT/VRT radio-programmeurs van de laatste dertig jaar om haar betere werk uit te zenden. 

Ik heb genoten van dit optreden. De sfeer zat er vanaf het eerste moment al in. En ook de stokoude nummers uit haar eerste album (jaren ‘70…) klinken nog steeds fris en actueel mede dankzij de goeie nieuwe arrangementen, ze laat zich dan ook omringen door getalenteerd volk. De oplettende toehoorders wisten dat de band voor deze “Wir gehören zusammen”-toer uit bijna heel haar familie bestond. 

Een minpuntje was haar inschatting en kennis van het publiek. Ze toert al tientallen jaren succesvol de wereld af, in de coronaperiode deed ze haar ding met een middelvinger naar de overheid, en dan laat ze merken dat ze niet goed weer waar Antwerpen ligt.

Zoals bleek na het openingsnummer. Het publiek verwelkomen in het Frans, verbaasd kijken als daar flauwtjes op gereageerd wordt, aan het publiek vragen “verstehen sie deutsch?”, waar heel de zaal “jaaaa” op roept, “Gut!” roepen en vervolgens na de eropvolgende nummers weer in het Frans aan de slag tegen het publiek. Pas na vier keer beseffen dat ze hier “Flemisch sprechen” en dan aan een dame op de eerste rij vragen de volgende nummers mee aan te kondigen in de lokale taal terwijl iedereen haar Duitse aankondiging al begrepen had.

Nena, dat kan beter.

Maar laat ik geen muggenzifter worden, de muziek was van wereldklasse, de show top en ja, ik hou van haar teksten en de diepere lagen die er in meegedragen worden.

Moge deze spring-in’t-veld nog lang muziek maken en toeren met dat familiebedrijf van haar, ik gun het jong en oud.

En ja, voor de kritische jeugd: de gemiddelde leeftijd in de zaal lag een pak boven de 50…

Nu met tram 24 terug naar de redactie van ‘tScheldt om dit stukje nog in te kloppen voor de blok erop gaat vannacht.

Gustaaf Notenkraker