Groetjes uit Italië – De Italiaanse maffia – Deel 3: Slot

Dit is het slotdeel uit een reeks van 3 over de Italiaanse maffia. Vandaag komen we een aardig stuk dichter bij huis want ook in ons eigen land is de maffia actief. Voorts wordt het schuldig verzuim van de Europese Unie behandeld en de ontkenningsmodus waarin verschillende Europese staten tot op heden verwijlen. Dankzij die ontkenning immers kon de Italiaanse maffia van Duitsland, Nederland en – hoe kan het anders? – van België gedroomde bruggenhoofden maken. Heeft U zich ooit al eens afgevraagd waarom de “War on Drugs” maar niet van de grond komt? Blijf dan lezen: U komt het hier te weten!

Duisburg (Duitsland)

Op 15 augustus 2007, rond twee uur ’s nachts, breekt in Duisburg de hel los. Voor de deuren van Pizzeria-Ristorante “Da Bruno”, gevestigd in het Silberpalais – het grootste kantoorgebouw van de stad, niet ver van het station – worden zes mannen ijskoud neergemaaid: de chef-kok, tevens eigenaar van de tent; drie twintigers, waaronder de beide obers; Marco, die net uit Calabrië was gearriveerd en Tommaso Vottari. Allemaal behorend tot de ‘Ndrangheta-familie van de Pelle-Vottari en nu allen bedolven onder een nietsontziende kogelregen. Tommaso kreeg 14 loodballen in zijn lijf, waaronder 4 in het aangezicht; hij was net 18 geworden. In zijn vinger zat een zelf toegebracht sneetje, dicht gehouden door een klonter geronnen bloed en in zijn achterzak vinden de speurders een half verschroeid, met bloed bespikkeld bidprentje van de aartsengel Michaël.

Tommaso heeft niet lang mogen genieten van zijn opname in de maffiaclan: diezelfde avond nog lag hij al aan flarden geschoten op het zomerwarme en ongerimpelde Duitse asfalt. De pizzeria behoorde toe aan de familie Pelle-Vottari die een even trieste als drieste oorlog uitvocht met de familie Strangio-Nirta uit San Luca (Calabrië). De oorlog was goed 16 jaar tevoren uitgebroken op een carnavalfeest (tijdens een eiergevecht NB) en nog steeds niet bijgelegd. Tragisch hoogtepunt van de vete, tot dan toe, vond plaats op 25 december 2006, toen Maria Strangio een paar dodelijke kogels pakte voor haar man Gianluca Nirta, die echter verder ongedeerd bleef. Nu was het tijd voor wraak en die voltrok zich in Duisburg, ver weg van San Luca in Calabrië. Let trouwens ook op de data: 25 december (Kerstdag), 15 augustus (Ferragosto, O.L.V.-tenhemelopneming); de maffia smelt voor dit soort symboliek!

Ontkenning

Achterin het restaurant, ver weg van de nietsvermoedende klanten, doen de speurders nog een bizarre ontdekking: wanneer zij een weggemoffeld deurtje openduwen, staan zij pardoes in een geheime ruimte waarin, rond een grote tafel, een tiental stoelen staan opgesteld: de vergaderlocatie van de clan. In de kasten liggen tonnen wapens en munitie, waaronder een automatisch geweer, geladen met 90 kogels, klaar voor gebruik … hoewel, afgaande op de feiten, niet klaar genoeg, wat toch opzien moet baren. Want, los nog van de maffiosi zelf, had ook de Duitse politie kunnen weten dat de pizzeria de maffia toebehoorde. Reeds vijftien jaar daarvoor werden de Duitse politiediensten door de Italiaanse antimaffia-aanklagers op de hoogte gebracht dat “Da Bruno” meer was dan een oord van culinair welbehagen en dito wellust!

Met een “gründlichkeit”, de Duitsers eigen, werd echter elke maffiaconnectie op Germaanse bodem niet alleen ontkend, maar ook nog eens hardhandig de kop ingedrukt. Toen Petra Reski (°1958) zich in de zaak vastbeet – een onderzoekjournaliste waarvan men zou willen hopen dat ook ons land er, al was het maar eentje, bezat – werd ze prompt voor de rechtbank gedaagd door twee “Italiaanse zakenmannen” die in het land van Merkel dubieus fortuin hadden gemaakt. Gevolg: haar boek ‘Maffia, Over Peetvaders, Priesters en Pizzeria’s’ (2008) werd door het Duitse gerecht gecensureerd. Zelfs de Nederlandse vertaling van het boek wordt ontsierd door met zwarte inkt doorstreepte regels, die men enkel nog in uitgaven uit corrupte bananenrepublieken zou verwachten (zie foto onderaan dit artikel). Sindsdien is de maffia-aanwezigheid in Duitsland enkel maar toegenomen! Wie de maffia immers vrij spel geeft, kan haar beter gelijk een uitnodiging in sierlijke gotische letters sturen.

Geitenwollensokken-justitie …

Dat je met een geitenwollensokken-justitie van “27 kansen” en “laten we er nog eens over praten” niet ver komt, hoeft geen betoog: geef een maffioso 27 kansen en hij schiet 27 keer los in de roos waar je bij staat; praten doen ze, indien gewenst, als Brugman, op voorwaarde dat ondertussen de kassa maar blijft rinkelen. Die justitiële niewerwetserij lijkt wel op hun lijf geschreven! Zo is Italië het enige land in Europa waar lidmaatschap van de maffia strafbaar is (sic!). In Duitsland – en elders – moet het openbaar ministerie niet alleen het maffia-lidmaatschap, maar ook nog eens de afzonderlijk gepleegde misdrijven (moord, diefstal, cocaïnesmokkel …) bewijzen. Een niet zo gemakkelijke taak! De maffia is immers één en ondeelbaar: een familieleger, zo U wil, waar de toewijzing aan een welbepaalde soldaat vaak een hele opdracht is.

Bovendien blijft er natuurlijk ook het werk – binnen justitie – van de maffia-bourgeoisie, waarvan het geval Barbara F. een mooi voorbeeld is. Barbara (20 jaar) is het duifje van een telg uit de Di Giovini-familie, gekend voor massale hasj-smokkel van Marokko naar het Iberisch Schiereiland. In Portugal zat F. anderhalf jaar in voorarrest waarna ze op voorwaarden werd vrijgelaten. Na bemiddeling van de Nederlandse ambassade (sic!) weet ze toch te ontsnappen naar Den Haag, alwaar ze een opleiding begint als … politieagente. Later bleek dat de info die de Nederlandse justitie over haar ontving van de Portugese, vakkundig werd gewist uit het computersysteem. Terwijl de “wissende ambtenaar” van dienst wellicht rustig nipte van zijn te dure Aperol Spritz op een of ander tropisch eiland, werd Barbara, op reis in Genua, na twee jaar eindelijk geklist door de Italiaanse politie. Bij het lezen van zulke verhalen valt je toch de daver op het lijf als er weer maar eens een politieke malloot van het woke-type, op zoek naar stemmen, pleit voor “meer allochtonen” bij de politie!

… en geitenwollensokken-media

Moet het trouwens nog gezegd dat ook onze “performante” media (MSM), wegens hun eigentijds onvermogen om met kennis van zaken te spreken en te schrijven, boter op het hoofd heeft? Neem nu de Mosè-dam (Modulo Sperimentale Elettromeccanico) voor Venetië, de “state-of-the-art”-stormvloedkering die de lagune overstromingsvrij moet houden. Wat is daar niet allemaal, in het kielzog van Anuna de Kwezel en Greta Turnclub, over gezegd en geschreven: geen superlatief was groot genoeg! Het enige wat nochtans in een superlatief te vatten viel, was de kostprijs: 8 miljard, aub! Waarvan 1 miljard aan steekpenningen voor de maffia. Bovendien werd de dam opgetrokken uit minderwaardig staal, maar geen journalist die het durfde te melden. Liever nog berichtten ze over de klimaatopwarming die de lagune, meer dan ooit, onder water zet. De waarheid is echter dat die overstromingen geen halve druppel met klimaatopwarming te maken hebben, maar met de uitgegraven hoofdkanalen die meer zeewater aantrekken en gevolglijk de ondiepe Venetiaanse “calle en campi” onder water zetten. Het uitgraven van die kanalen geschiedde mede op vraag van de maffia, die meer dan een vinger in de pap heeft als het op scheepvaartlijnen en haveninstallaties aankomt.

De maffia in tijden van globalisatie: de EU

Ook in de diepste krochten van de Brusselse ivoren torens blijven aardig wat euro’s aan maffiose handen kleven. Na de melkplas en de boterberg staat Europa bij maffiosi vooral bekend als de geldzee. In globalistische tijden heeft men te diversifiëren, en dat doet de Calabrese ‘Ndrangheta als geen ander. Of het nu ertsmijnen in “de” Kongo zijn of vluchtelingen uit diezelfde streken, de maffia verdient er een jolige cent mee bij. Geen subsidiepot wordt opengetrokken of de “jongens van eer” geven present! Terwijl naïeve gutmenschen in slobbertrui zich, gezeten op zelf gekochte high tech-boten, metamorfoseren tot intercontinentale veermannen, rinkelt in Calabrië steeds weer de kassa.

Wat de zich moreel superieur achtende dutsen niet weten, is dat ze die arme lui van de ene maffiahub naar de andere brengen, bovendien op uw kosten! De Afrika-branche van de ‘Ndrangheta zorgt voor de aanlevering ter plaatste; het Europese hoofdkwartier in Calabrië verzorgt de “opvang”. Voor om en bij 1500 opvangplaatsen in Isola di Capo Rizutto verdween 30 miljoen € Europese subsidie in de zakken van de maffia. De Europese “ocharme-politiek” wordt weliswaar met veel bravoure aangekondigd maar, eens het geld uitgegeven, achteraf nooit gecontroleerd: de Europese “love and peace”-ambtenaren hebben immers veel liever een Brusselse Chesterfield onder de kont, dan een versleten Calabrese zodenbank! In het opvangcentrum werd niet eens gekuist en de “ecologische” vluchtelingen kregen er slechts dierenvoeding te eten … al hadden ze zich die Europese “back to nature”-utopie wellicht net iets anders voorgesteld.

Europese Commissie

Niet alleen in Italië schurken maffiosi en hun handlangers zich aan tegen politici, als die laatsten zelf al geen handlangers zijn. Het geval Günther Oettinger is er zo één van. Eurocommissaris tot 2019 en goede vriend van Mario Lavorato, die thans een gevangenisstraf van 10 jaar uitzit. Lavorato organiseerde in de jaren ’90 campagneavonden om de politicus electoraal te steunen. Oettinger maakte zich uit de voeten na een tip van de minister van Justitie, werd vervolgd en vrijgesproken voor het “doorgeven van staatsgeheimen”. Wat die vonnissen en arresten, na het censuurarrest tegen Reski, nog betekenen, weten we ondertussen. Misschien moet ’t Scheldt toch eens verder onderzoeken vanaf wanneer precies Karel de Gucht, ook een ex-Eurocommissaris, zich graag laat portretteren met een Borsalino…

Met over heel Europa uitgerekend politici die de maffia een hand boven het hoofd houden, is het voor hen makkelijker werken in de criminele luwte. Zo decreteerde Berlusconi, die met Marcello Dell’Utri een stevige maffiaconnectie had, dat de openbare maffia-aanklagers maximum 8 jaar mogen aanblijven en dan vervangen moeten worden. Van zodra je de lijnen ziet lopen, moet je dus vertrekken. In april 2018 werd Marcello tot 12 jaar veroordeeld, eerder kreeg hij in 2014 al 7 jaar aan z’n broek. Maar Marcello is slechts één geval, voor hem staan er tientallen anderen klaar. Het maffiageld kan immers stemmen kopen (of maffia-afhankelijken verplichten “juist” te stemmen), en net die stemmen zijn voor politici onontbeerlijk.

Wat lang slechts geacht werd een Italiaans probleem te zijn, is thans uitgewaaierd over heel Europa. Ondertussen is de ‘Ndrangheta de grootste criminele organisatie in Duitsland; in Nederland kneedde Vincenzo Crupi zelfs de oerhollandse bloemenveiling in een maffiamal om Zuid-Amerikaanse drugs met bloemen naar Italië te sturen. Dat Vincenzo getrouwd was met Concetta Macri, dochter van een Calabrese capo crime, werd even over het hoofd gezien. In België is de kans zelf groot dat veel speurders nooit van de “maffia met de moeilijke naam” gehoord hebben.

Het moeilijke ontwaken

Vraagt blijft hoe de maffia grotendeels buiten schot weet te blijven. De ‘Ndrangheta wijst ons de weg! Van bovenuit, zo werd reeds gemeld, wordt de maffia afgedekt door verschillende corrupte politici en het legertje maffia-bourgeoisie, dat hand- en spandiensten levert. Onderaan de ladder echter wordt ze evenzeer afgedekt, hier door driest en schietgraag volk dat de vuile zaakjes opknapt. De Albanese- en mocro-maffia mogen expliciet als voorbeeld dienen. Daartussen, mooi afgedekt en quasi “onzichtbaar”, worden ‘Ndranghetisten, Camorristen en Cosa Nostristen schatrijk! Nederland en Duitsland ontwaken langzaam uit die jarenlange slaap waarin ze door de performante Italiaanse georganiseerde misdaad gewiegd werden. In België is het, zoals gebruikelijk, nog even wachten op dat ontwaken.

De gloriërende evenwel slaapwandelende Belgische justitie, die een paar weken geleden nog uitpakte met de “grootste anti-maffia-actie aller tijden” en de miljard (!) geëncrypteerde Sky ECC-berichten, verstuift daarom slechts een wat wrang odeurtje in een voor de rest kraakheldere criminele lucht! Niet in het minst omdat de Italiaanse antimaffia-diensten al tientallen jaren pleiten voor Europese actie, minstens voor samenwerking met de onderscheiden Europese staten. Zij kregen tot nu toe nul op het request. Dààr echter, opgesloten op het Italiaanse schiereiland en nergens anders, zit bakken know-how (namen, modus operandi, clanverbanden, aanvoerlijnen …) die vooralsnog ongebruikt blijft.

Net zoals men van de Calabrese olijf- of peterselieboer op klompen geen inzicht in de wereldeconomie mag verwachten, zo mag men van de nu geviseerde en geraakte mocro-maffia, ontstaan in gore stedelijke achterbuurten zoals Borgerhout of de Bijlmer, evenmin inzicht in het grotere plaatje verwachten. Die achterlijke lui kan je enkel een granaat laten gooien of een AK47 laten leegschieten, voor het overige lopen ze gedwee aan het handje van de Italiaanse suikeroom. De maffiose achtermannen, die via een parallel netwerk van lobbyisten, advocaten en corrupte politici en ambtenaren bestendig aan de democratische instellingen vreten, blijven zo mooi buiten schot.

War on Drugs

Bart De Wever mag dan al, als een Vlaamse Falcone, de justitiële actie politiek recupereren en staan pronken met de arrestaties – het zij hem gegund! – toch blijft het wat weghebben van koketteren met een kletsnatte dweil onder een open kraan! De ‘Ndrangheta, bijvoorbeeld, heeft een quasi-monopolie op de cocaïnesmokkel uit Colombia en Mexico, waar ze ook een permanente vertegenwoordiging hebben. De aanvoerlijnen naar Antwerpen en Rotterdam zijn nog steeds intact. Morgen zullen alweer andere “picciotti met een bruin kleurtje” vallen voor het groffe geld en de plaats innemen van de thans gearresteerden om de vuile zaakjes van de achtermannen op te knappen. In schril contrast met deze Armani-boys in hun patserbakken blijven de ‘Ndranghetisten met een fiat 500 en low profile-garderobe, gewoon verder doen: business as usual … of moeten we zeggen: “affari come al solito!”

Het zou allemaal nog te begrijpen zijn, ware het niet dat de aanwezige ‘Ndrangethisten in België, Nederland en Duitsland door de Italiaanse speurders gekend zijn. Van de Noord-Europese justitie vergt het slechts voor eventjes de trots afleggen, één telefoontje plegen naar Italië en een rogatoire commissie later zitten ze allemaal in de doos. Het dossier krijgen ze er gratis bijgeleverd! Reeds in 2009 publiceerde Francesco Forgione, voorzitter van de Italiaanse antimaffia-commissie, de namen van de gekende maffiosi in ons land: Zo zit in Brussel de Camorra (Alliantie van Secondigliano), de Cosa Nostra (Favara-clan uit Agrigento en de familie Rinzi-Villo uit Caltanissetta) en de ‘Ndrangheta (met de clans Ascone en Bellocco). In Genk zat de voortvluchtige Antonio Calogero Costadura (in België geboren biologische zoon van Salvatore Nirta uit San Luca, nu gevangen genomen) en Michele Cannizzaro, die ook banden heeft met de broers Sebastiano en Francesco Strangio (O.L.V.-hemelvaart-bloedbad in Duisburg), in Gent heerst ook al de Nirta-Strangio-clan (idem). In de criminele luwte blijven zij bouwen aan hun parallelle imperium en onze schijn-democratische bovenbouw ondermijnen.

Tot besluit

Dat uitgerekend politici de Sky-ECC zaak recupereren, smaakt sowieso zerp en wekt verbazing.

Lieten niet zij zich bewust of onbewust inpakken door de maffiabourgeoisie van dubieuze lobbyisten, gladde advocaten en corrupte ambtenaren? Spelen niet zij “mooi weer” met de almaar grotere coffres-forts subsidiegeld die als wijd opengesperde honingpotten of geurende bloemkelken de zoemende en stekende “maffia-bijtjes” lokken? Bouwden zij niet een knuffelig en zeemzoet justitieel apparaat uit, vol procedurevallen en sentimentele Barbapapa-waanzin, waar vrijspraken voor de goorste misdrijven aan de orde van de dag zijn? Waren zij het ook niet die datzelfde justitieel apparaat meer dan stiefmoederlijk behandelden als er weer eens om meer middelen verzocht werd? En wellicht mogen aan de gebruikerszijde sommige partijbesturen ook wel eens in eigen hart beginnen kijken …

Wie denkt de maffiakatten te kunnen vangen met poezelige wantjes in plaats van met ijzeren handschoenen, is ofwel naïef, ofwel van slechte wil. Kerels die van in de wieg worden opgeleid tot moordmachines en het eigen leven vele malen ondergeschikter achten dan de belangen van de “familie”, paait men niet met individuele rechten en fluwele wolligheid genre “de mens is van nature goed”. Ondertussen heeft de maffia een parallel imperium opgebouwd dat onafgebroken en uitputtend de democratie en haar instellingen ondermijnt, Italiaanse waarschuwingen ten spijt.

Naschrift:

Net voor de eerste coronagolf werden ten gevolge van een gecoördineerde actie van de Italiaanse politie en justitie een 300-tal ‘Ndranghetisten in Calabrië opgepakt. Net voor de derde coronagolf begon hun proces. Wij hopen U, nog voor de negende coronagolf, de resultaten van het proces te kunnen meedelen.

Beknopte biografie:
DE BOER, Sanne, Mafiopoli, Nw. A’dam, Amsterdam, 2020.
RESKI, Petra, Maffia, over Peetvaders, Priesters en Pizzeria’s, Lebowski, Amsterdam, 2009.
FORGIONE, Francesco, Maffia Export, Ambo, Amsterdam, 2010.
PAOLI, Letizia, Mafia Brotherhoods, Organised Crime, Italian Style, Oxford Press, Oxford, 2003.

***

'tScheldt