Wel wel, het Vlaams Mensenrechteninstituut heeft weer eens een parel uitgekotst. In openbare zwembaden mag je voortaan geen spannende zwembroek of aansluitend badpak meer verplichten, want dat zou “discriminerend” zijn voor transmannen en moslima’s. Ik verslikte me zowat in mijn Duvel toen ik het las.

Kijk, ik ben Karel de Bijter, 65 jaar, geboren in Moddergat, en ik heb in mijn leven al genoeg onnozelheid gezien om te weten wanneer de keizer niet alleen naakt is, maar ook nog eens een badmuts opheeft die van de EU-subsidies is gemaakt. Want laten we eerlijk zijn: dit is geen mensenrecht, dit is een badmuts vol waanzin.

Transmannen, zo lezen we, voelen zich “ongemakkelijk” in een strakke zwembroek. Goed, dan trekken ze toch gewoon een losse short aan? Maar neen, het instituut vindt dat de hele zwembadregeling moet buigen voor dat ongemak. En moslima’s dan? Die willen blijkbaar een burkini zonder dat iemand hen erop aanspreekt. Ook prima, maar waarom moet dan de rest van ons – de gewone stumperds die gewoon willen baantjes trekken zonder dat hun kruis in een natte nylon wurggreep zit – daarvoor boeten?

Stel je voor: je staat in het Kinderbadje en ineens dobbert er een figuur voorbij die meer lijkt op een wandelende vuilniszak dan op een mens. Hygiëne? Veiligheid? Ach, details. Het instituut heeft gesproken. Strakke zwembroeken zijn voortaan symbolen van onderdrukking, net zoals vroeger de broekriem van de pastoor dat was, zeker?

Ik zie het al voor me. Volgend jaar komt er een nieuwe klacht: “Ik voel me gediscrimineerd omdat ik niet naakt mag zwemmen, dat is body-shaming.” Of een moslimman die vindt dat de chloor zijn baard irriteert en daarom het hele bad moet worden omgebouwd tot halal-waterpretpark. En ondertussen betalen wij, de sukkels met onze ouderwetse Speedo’tjes, de hogere energierekening omdat er voortdurend extra filters moeten draaien tegen al die losse stofjes die in het water dwarrelen.

Dit is geen vooruitgang, beste lezers. Dit is de triomf van het onverstand. Het instituut beschermt niet de rechten van de mens, het beschermt de rechten van het ongemak. En terwijl wij braaf onze mond houden uit schrik voor een “-fobie”-label, lachen de ambtenaren in hun verwarmde kantoren zich een breuk. Want zij hoeven niet in dat bad te springen. Zij zwemmen in een zee van subsidiegeld en goede bedoelingen.

Dus trek gerust uw losse short aan, of uw burkini, of uw politieke statement in neopreen. Maar vergeet niet: het water blijft nat, de chloor blijft bijten, en de echte discriminatie is dat gezond verstand vandaag verboden terrein is geworden in het zwembad.

En nu ga ik mijn oude, strakke zwembroek aantrekken. Niet omdat ik een rebel ben. Gewoon omdat ik geen idioot ben.

Karel de Bijter
Moddergat, 1 april 2026 (en neen, dit is geen grap)