Aan de Tafel van Tine zat een anus-specialist. Dat is bijzonder want Walter Damen was niet aanwezig.

Nee, het was darm- en anusdeskundige (proctoloog) Magali Surmont. Ze kwam er het anus-taboe doorbreken, onder andere met haar boek:  “Met de billen bloot”

Magali was niet de enige anuskenner aan tafel. Tafelspringer Sven De Ridder bleek bijzonder onderlegd in de materie. En dat bedoelen we niet cynisch. De Ridder had gewoon veel kennis van het onderwerp, meer dan de anderen aan tafel. Er wordt soms neergekeken op Sven De Ridder vanuit het BV-gild wegens zijn connectie met het Echt Antwaarps Theater, geheel onterecht overigens want Sven De Ridder is een van de betere acteurs en regisseurs in het genre.

Eline De Munck zat anusgewijs ook aan tafel, alleen bevindt haar grootste lichaamsopening zich in haar gezicht. Indien er een prijs zou worden uitgereikt voor grootste mond, letterlijk dan, dan wint De Munck geheid.

We komen even terug op Magali Surmont. We moeten deze Magali koesteren, niet omwille van haar duisterde darmwerken, maar omdat ze een taxidermiefan is en luidop op TV durft te zeggen dat taxidermie een kunst is. Ze heeft naar eigen zeggen kleine varkentjes op sterk water staan. Onderhuids is Magali wellicht een Wunderkammerkenner. En dat zijn de beste.

Jammer maar helaas was de omhooggevallen Nora Gharib ook aanwezig als tafelspringster. Ze kwam verkondigen dat ze in het ziekenhuis had gelegen omdat ze zo vies was van zichzelf dat ze veertien dagen lang niet naar het toilet was geweest. Het zal een islamdingetje zijn. In het ziekenhuis moesten dokters en beelddeskundigen op onze kosten Nora Gharib leren dat een mens naar het toilet moet gaan. Gharib heeft toen anderhalve kilo ontlasting moeten uitschijten. Ze was er zo trots op dat ze het aan heel Vlaanderen openbaarde aan de Tafel van Tine. Omdat Gharib een moslima is die naar het grote toilet is geweest via een ommetje langs het ziekenhuis heeft het afgelopen uur echt elke gazet in Vlaanderen het strontverhaal van Nora Gharib gebracht. Toen het gesprek afdwaalde naar het soort toiletpapier dat mensen gebruiken om hun poep af te kuisen, zag je Gharib in de marge van het beeld haar neus optrekken. Gharib gebruikt geen toiletpapier, ze gebruikt ‘water’. Ze heeft een speciaal toilet in huis laten installeren waarmee ze haar onderkant kan afspuiten zoals een oprit met teveel mos en dode bladeren  wordt afgespoten. Ze is zo vies van toiletpapier dat ze ten overstaan van alle kijkers van de Tafel van Tine bekende dat ze nergens anders naar het grote toilet kon gaan dan thuis omdat ze haar vuile poep alleen maar met haar handen en water kan kuisen. Het klonk messy en Romeins badhuisachtig.

Er zat nog een ding aan tafel, we vinden zijn naam niet, maar het was een journalist die net van Hongarije terug was. Hij had Mr. Spock oren. Hij mocht ongehinderd een boek vol leugens komen vertellen over Orban. Sven De Ridder was de enige die de ballen had om op te werpen dat het toch wel raar was dat Orban wordt weggezet als een fascist en anti-democraat terwijl hij voor heel het volk verkiezingen organiseert, de verkiezingen verliest, zijn verlies correct erkent, en waardig de plaats ruimt voor de winnaar. Niet echt kenmerkend voor een anti-democraat. Nee, zei de oelewapper, Orban was geen democraat en Hongarije was geen democratie. Het land was onder Orban een kleptocracy, een land dat leeggestolen werd door Orban en vrienden. Het is duidelijk uit welk kamp deze ‘journalist’ komt. Enfin, het was geen ‘journalist’ natuurlijk, maar een activist die de ware journalistiek verkracht en er DPG-gewijs trots op is.