In een droom van een Antwerps café gevestigd aan wat ooit een vest was, leerde ik de man kennen die onder het pseudoniem Katelijne een enorme boekenstapel bijeen recenseerde. Bezieler van ‘tScheldt Bert Murrath was er vaste klant en drong jaren aan om mee te werken. Uiteindelijk bezweek Katelijne voor Berts aanmoedigingen en ging hij de meest diverse werken bespreken en toelichten. Toen Bert in 2018 overleed legde Katelijne de pen neer en zou voortaan enkel lezen en zijn familiale leven beleven.

Als volbloed vakman uit het journalistieke ambacht met een uiterst brede interesse was het een jolijt te zien hoe nieuwsgierig hij telkens was naar de boeken die Bert op de ronde tafel aan het raam uitstalde. Geschiedenis, kunst, politiek, romans, biografieën, het kon allemaal. Na een geslaagde carrière bij een persagentschap keerde hij nog eenmaal terug om mee te werken aan het weekblad Punt dat helaas sneuvelde na negen nummers omdat sommigen veronderstelden dat de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde op de cover wervend kon zijn. Mede dankzij Katelijnes bijsturing werd het magazine aantrekkelijker, maar het commerciële eb kende geen vloed meer.

Niettegenstaande zijn Kempische knorrigheid die af en toe kortstondig opstak, nam hij regelmatig opgetogen zijn plekje achter de toog in. Vlaamsgezind en realistisch tegenover een mank lopende maatschappij zoals de meeste klanten, ontsponnen zich vaak gesprekken gespekt met moppen en uiteraard tal van rake conclusies. Katelijne was een mens van goede wil die zich verbaasde over de normalisering van het abnormale. Bij ‘tScheldt lopen er nogal wat van dat type rond. Zelf aan boord gehesen van dit blad in 2003 beleefde ondergetekende vele zalige uren in de kroeg waarin we ons met zijn allen kranig hielden. Onze vriend overleed deze week. Dankbaar voor wat hij betekende koesteren we Katelijne in gedachte. Met innige deelneming aan zijn sympathieke familie wilden we hem hiermee terecht eren.

Pico Bello