Elk van de drie Abrahamische religies heeft zo zijn leerstellingen, geboden en dogma’s: het christendom heeft zeven sacramenten, het jodendom 316 mitzvot, en de islam vijf pilaren. Het verschil tussen deze geloofsovertuigingen is dat de eerste twee hun regels navolgen zonder anderen ermee lastig te vallen. De orthodoxe jood zal geen liftknop induwen tijdens de sabbat, maar als u dat wel doet, hoeft u niet te vrezen voor uw welzijn. En de vrome christen – een in het Westen bijna uitgestorven soort – eet liever geen vlees op Goede Vrijdag, maar zal u niet bedreigen als u die dag wél een côte à l’os verorbert op restaurant.
Bij de derde groep ligt dat anders: het verbod op voeding tijdens de Ramadan wordt niet-moslims een hele maand door de strot geramd – misschien heet het daarom ram-adan? Moslims die wildvreemden afsnauwen op straat omdat ze een sandwich eten tijdens de vasturen: het is een dagelijks scenario in Londonistan. Ze worden daarin bijgestaan door hun trouwste bondgenoot, het islamofiele slijmbaljournaille. «Het doel van de ramadan» schrijft The New York Times, «is de ziel opnieuw te bezielen en te herstellen wat in de loop van het maanjaar verloren is gegaan. Volgens de profetische traditie wist het vasten de zonden uit en brengt het grote spirituele voordelen met zich mee». Deze zielszuivering vertaalt zich in Marrokaanse dialect als ‘tramdina’: een verhoogde prikkelbaarheid als gevolg van een knorrende maag, minder slaap en cafeïne-ontwenning. Resultaat? Een wereldwijde stijging van geweld en terreurdaden.
Ook door-en-door Westerse merken zoals McDonald’s zijn mouwvegers geworden van de hongerige mohammedanen: een campagne van laatstgenoemde toont lege frietzakjes vóór en volle ná zonsondergang. Ik ben geen moslim en ik wil wél frieten eten voor zonsondergang, een familiepak! Maar dan wel van een Vlaams frietkot, met samoerai-saus en veel zout. Als de Amerikaanse burgertent per se een religieuze toets wilt geven aan zijn campagnes, laat ze dan ook een plantaardige burger promoten in de 40 dagen voor Pasen – maar het paaien van een groep met een explosieve demografie is nu eenmaal lucratiever, en buiten blanke schuld gelooft de doorsnee McDonalds-klant van het noordelijk halfrond toch in niets meer, badend in trots op het atheïsme dat zijn ondergang wordt in een wereld waarin de islam zich steeds meer opdringt.
Ondanks de bouw en subsidiëring van duizenden moskeeën op het Europees continent, rollen moslims hun tapijten uit in een scala van publieke plaatsen – met honderden prosterneren ze zich op zebrapaden, in wachtzalen van ziekenhuizen, en tijdens misvieringen in kerken. Niet vroomheid, maar spiritueel exhibitionisme en provocatie zijn hun drijfveren: Je suis musulman, et je t’emmerde.
Dit is niet enkel te wijten aan de arrogante ostentativiteit van de moslim die in het heiligdom van een andere godsdienst zijn zogenaamde devotie wilt etaleren, maar ook aan de laksheid van de Kerk die dit groteske circus toestaat en zelfs aanmoedigt: in een recent verleden besloot de paus, op vraag van islamitische onderzoekers, een gebedsruimte te creëren in de apostolische bibliotheek van het Vaticaan, tussen eeuwenoude manuscripten van de christenhonden die ze misprijzen. Maar het zou niet netjes zijn enkel laffe Leo te beschuldigen. Ook de koning der Britten, nota bene hoofd van de Anglicaanse Kerk, stond 350 bebaarden en gesluierden toe het achterwerk te richten naar het plafond van Windsor Castle. Hij zou beter het Nieuwe Testament nog eens herlezen, waarin Christus zijn discipelen het diametrale tegendeel van deze spirituele hypocrisie aanleert:
“Wanneer gij bidt, wees dan niet als de huichelaars; zij staan graag in de synagogen en op de hoeken van de straten te bidden om door de mensen gezien te worden (…) Maar gij, wanneer gij bidt, ga uw binnenkamer in, sluit de deur en bid tot uw Vader die in het verborgene is; en uw Vader, die in het verborgene ziet, zal het u vergelden.”
Ook hun oproep tot gebed moet door iedereen willens nillens gehoord worden. In Manhattan, ooit het centrum van de beschaafde wereld, weerklinkt meer dan twee decennia na 9/11 het geblèr van de adhaan door de straten, tot grote ergernis van de matcha-yoga elite van New York die petities deponeert in de klachtenbus van het stadhuis – tot op heden onbeantwoord. Democratisch burgemeester Adams had er al voor gezorgd dat muezzins geen NYPD-vergunning meer nodig hebben, en opvolger Mamdani en zijn echtgenote die rooie oortjes krijgt van Hamasterroristen, zullen daar niets aan veranderen. Tja…. Verkiezingen hebben gevolgen.
Echt eng wordt het pas wanneer men beseft dat sharia-rechtbanken als paddenstoelen uit de Europese bodem schieten. Het gedogen van deze geïmproviseerde tribunalen waarin de scheiding tussen Kerk en Staat aan de berbersandaal wordt gelapt, is slechts de voorbode van een toekomst waarin de kuffar zullen berecht worden naar de maatstaven van de Koran in plaats van onder een westerse rechtsorde die stoelt op het Romeinse recht, de joods-christelijke moraal en de Verlichting. Niet dat onze rechters het zo nauw nemen met de wet: een Pakistaanse asielzoeker werd vrijgesproken van verkrachting van een 13-jarig meisje omdat hij niet wist dat deze daad illegaal was in het Verenigd Koninkrijk.
Het grootste nadeel van de democratie is dat de meerderheid beslist en de rest het onderspit delft. Maar de linkse westerling die weldra minderheid wordt, beseft nog niet dat hij wordt gedomineerd. Met zijn bol-punt-com-keffiyeh om de muil gewikkeld en de vlaggen van jihadisten en travesties aan zijn balkon, voelt hij zich het summum van wakkerheid, terwijl hij de échte wakkeren beschuldigt van ‘islamofobie’, het toverwoord dat alle monden snoert.
Een fobie is een irrationele angst, zoals de angst voor een spinnetje dat u niet zal bijten, of de angst voor een kleine ruimte waarin u niets zal overkomen. Angst voor een ideologie die inherent imperialistisch is, die vrouwen inferieur vindt, die polygamie en kinderhuwelijken toestaat, die aanranders vrijlaat en de slachtoffers opsluit, die ledematen van dieven amputeert, die apostaten en ongelovigen vermoordt, die homoseksuelen bestraffen met de dood, die eermoorden normaliseert, die terreur als gerechtvaardigd middel beschouwt, die elke kritiek op dit alles in de kiem smoort, en waartegen de zogenaamde gematigden niet protesteren, díe angst is rationeel – een intelligente, vooruitblikkende reflex die ons behoedt voor toekomstige schade, zoals de angst die ons weerhoudt onze vinger te lang in een vlam te houden.
Laten we het woord islamofobie dus vervangen door islamo-aversie – want een intellectueel eerlijke analyse van deze woestijncultus kan enkel resulteren in een afwijzing ervan. Althans, indien wij nog enig respect hebben voor de waarden van vrijheid, gelijkheid, en humanisme waarop onze beschaving, onvolmaakt maar veelbelovend, is gefundeerd.
