Ach, gij arme donders van ’tScheldt, welkom in het koninkrijk der omgekeerde wereld, waar de bommen van 2016 nog altijd ontploffen – maar dit keer in de brievenbus van de slachtoffers zelf.
Tien jaar na Zaventem en Maalbeek, toen die moslimgekken ons land in puin bliezen, komt de Federale Overheidsdienst Pensioenen (of hoe ze dat kot tegenwoordig noemen) met de factuur: honderdduizenden euro’s terug, alstublieft. Fouten gemaakt? Ja, natuurlijk. “We hebben in 57 dossiers zitten prutsen”, geven ze toe. Maar betaal toch maar, hé. Want wet is wet, en de rekenmachine van de ambtenaar vergeeft nooit.
Stel u voor: gij ligt daar nog altijd wakker van de knal, met een lijf dat nooit meer hetzelfde wordt, en plots ligt er een brief op de mat: “Ge hebt te veel herstelpensioen gekregen, beste sukkelaar. Stort effe 15.000, 30.000 of zelfs honderdduizend terug. Merci en een fijne dag nog.” Ze hebben het geld al lang uitgegeven aan dokters, aan therapie, aan het overleven van de hel. Maar neen, de staat heeft schulden, dus de slachtoffers moeten dokken. Klassiek Belgische logica: eerst helden noemen, daarna melken als koeien.
En wie betaalt er echt? Niet de politici die destijds zaten te slapen. Niet de inlichtingendiensten die waarschuwingen in de vuilbak gooiden. Niet de ministers die nadien met vette pensioenen en gouden handdrukken vertrokken. Neen, de gewone mens die een rug vol schroot in zich draagt. “We lossen het op”, zegt de FOD. Awel, ze lossen het op zoals ze alles oplossen: met een brief en een dreigement. Veertien dossiers krijgen hun geld terug, drieënveertig blijven in de grijze zone. Panikeren maar, slachtoffers. De bureaucratie heeft tijd.
Waar kunnen we dan wél geld halen, Karel, vraagt ge? Hier enkele suggesties, recht uit Moddergat:
Begin bij de gouden pensioenen van de ex-ministers die “terrorisme bestreden” met praatjes en powerpoints. Haal het terug uit de EU-potjes die jaarlijks miljarden pompen in windmolens die niet draaien en in “diversiteitsprojecten” die alleen maar meer haat zaaien. Verkoop de overbodige consultants die ons 500 euro per uur kosten om te vertellen dat zwart wit is. En als het echt moet: pak de extraatjes van de parlementsleden af – die extra vakantiedagen, die dienstwagens, die maaltijdcheques voor de biefstuk met frieten in de Kamer. Of nog beter: laat de topambtenaren die deze blunder maakten zelf dokken. Uit hun eigen zak, niet uit de onze.
Want da’s het echte schandaal: de staat die eerst zegt “we staan achter u” en dan tien jaar later “betaal terug, sukkelaar”. Alsof de aanslagen al niet genoeg waren. Alsof een bom in uw lijf nog niet genoeg kost.
Dus beste lezers, als ge volgende keer weer hoort dat “de overheid voor u zorgt”, lach dan maar eens hard. Want in België zorgt de overheid vooral voor zichzelf. En de slachtoffers? Die mogen de restjes opruimen.
Tot de volgende zever,
Karel de Bijter
(Moddergat, waar de haan nog kraait voordat de ambtenaar wakker wordt)
