Op de weemoedige tonen van Saint-Saëns, Opus 28, meer bepaald zijn Rondo Capriccioso, nog meer bepaald de uitvoering van Ray Chen en de Malta Philharmonic, daalden we opnieuw af in de krochten van de Belgische Justitie, ongetwijfeld het object van inspiratie voor de Florentijnse dichter Dante Alighiero degli Alighieri toen hij zich “de Hel” voorstelde.

Het leven van de 30 vrijwilligers die het satirische blad ‘tScheldt maken valt uiteen in twee periodes. De eerste 23 jaar tussen 1995 en 2018 en de laatste 6 jaar tussen 2018 en 2024. De eerste 23 jaar waren de jaren van de gestileerde naïviteit. De laatste 6 jaren waren de jaren van het bruuske ontwaken en het bloedende besef dat België in casu Vlaanderen een land in nood is, geleid door een elite die niet het beste met het volk maar alleen het beste met zichzelf voor heeft.

Het bruuske ontwaken werd hardhandig door de elite georganiseerd door middel van huiszoekingen, arrestaties, éénzijdige verzoekschriften, beschikkingen, vonnissen en arresten.

Het monster dat onze samenleving leidt en verscheurt is een door Robert Crump groezelig zwart wit gecartooniseerde versie van wat ooit bedoeld was Justitie te zijn.

Op dagbasis treedt het monster binnen bij ieder van ons via boetes en aanmaningen. Voor de meesten onder ons is Justitie een hinderlijke mug op weg naar het einde van een klammige nacht. Voor sommigen is Justitie een afgerukte arm op weg naar het einde van een ongemakkelijk leven. Voor weer anderen is Justitie de stinkende bek vol scherpe tanden op weg naar de totale vernietiging van het Zijn en het Geloof in het Menselijke Bestaan waarbij de pijn van de beet van het monster generatie na generatie wordt meegedragen.

We hebben in België een voorbeeld van dat laatste.

Een zaak waarin 28 doden en tientallen gewonden vielen.

Het nec plus ultra van slechtheid in de mens.

De zaak van de Bende van Nijvel.

Een Bende dolle driestelingen die zonder scrupules iedereen uit de weg ruimden die in de weg stond.

In deze zaak was er geen oorlog als excuus om de moorden te kunnen plaatsen.

In deze zaak waren er alleen maar supermarktkassa’s, naïeve blikken, openvallende monden en opgetrokken wenkbrauwen als kader om 28 moorden te verwerken. Met in het achterhoofd de gedachte dat de samenleving zou voorzien in loutering en vertering van het ‘onmenselijke’ door een Instituut dat in de tijd van de moorden nog boven alle verdenking stond: Vrouwe Justitia.

We weten ondertussen dat in België Vrouwe Justitia verkracht werd door de politiek. De eens trotse vrouw met blinddoek en weegschaal is vandaag een verlepte aangerande bevuilde vrouw die stinkend in het portaal ligt te kreunen van archilelijke rechtbanken waar zwartgerokte en witgebefte mannen en vrouwen doen alsof ze God zijn en de waarheid in pacht hebben. In België worden de kraaien van Justitie geselecteerd op basis van politieke partijkaarten. Dat doet dat Justitie verworden is tot een labyrinth van Vriendjespolitiek en Corruptie waar het Recht even moeilijk is terug te vinden als zuurstof op Mars of propere tanden in de bek van Marc Van Ranst.

Twee vrouwen spelen vandaag een rol in de afhandeling van 28 moorden.

De sinds april van dit jaar benoemde federale procureur Ann Fransen. Zij volgde Frédéric Van Leeuw op. En onderzoeksrechter Martine Michel die, u gelooft het niet, eerder al toegaf dat het dossier van de Bende van Nijvel ‘gemanipuleerd’ werd.

In het eerste artikel over de Bende van Nijvel dat we deze week publiceerden (klik HIER) kon U al lezen dat Martine Michel evenveel zin heeft om de waarheid naar boven te halen als Caroline Gennez zin heeft om Israël te feliciteren met hun IJzeren Koepel als afweersysteem tegen de Qassam-raketten van Hamas.

We konden letterlijk meelezen in een brief van Martine Michel van vorige week waarin ze schrijft: “vos devoirs n’étant pas utiles à la manifestation de la vérité”

Dat schrijft Martine-Michel-Ik-Spuw-Op-de-Waarheid als antwoord aan een collega onderzoeksrechter uit Frankrijk die op ernstige wijze vraagt om enkele onderzoeksdaden te stellen die na veertig jaar nog niet gesteld werden. Want ja, stel je voor, dat er plots antwoorden zouden opduiken. Antwoorden die de Belgische Justitie nog meer in haar blootje zouden zetten dan de staat van totale naaktheid waarin Justitie zich reeds bevindt.

Net zoals in het Sprookje van de Keizer ziet alleen het Volk dat Justitie protserig naakt door de samenleving beweegt terwijl Justitie meent dat ze in rode en zwarte mantels, afgezet met hermelijn, in de rechtbanken zetelt.

Niet dus.

De Franse onderzoeksrechter die Martine Michel om onderzoeksdaden vroeg, schreef ook brieven naar de Grote Baas, Ann Fransen.

In plaats van alle krachten te bundelen in een zaak van zoveel moorden, was het antwoord van Ann Fransen even kil, afwijzend en nietszeggend als Antartica-ijs.

De appel-vergelijking

Eigenlijk bestaat het dossier van de Bende van Nijvel niet meer uit miljoenen (?) bladzijden maar uit twee helften van één appel.

Er is de ene helft die gaat over de feiten.

Er is de andere helft van de appel die gaat over wat de Belgische Justitie gedaan heeft met die feiten. Deze kant van de appel is rot en zit vol maden en ander ongedierte die de appel van binnenuit doorboorden en opaten. Ann Fransen en Martine Michel zitten in deze kant van de appel. Hun gangen en weldoorvoede buiken kruisten deze van andere verwerpelijke insecten zoals Koen Geens, Vincent Van Quickenborne en vooral Paul Van Tigchelt, de laatste drie, ministers van Onrecht en scheefgetrokken Krombanken.

Het is uit deze verdorven kant van de appel dat er jarenlang walmen en complottheorieën de wereld werden ingestuurd.

Deze walmen en complottheorieën hebben het zicht op de hele appel beneveld.

Wat als de moordenaars van de Bende van Nijvel zich in de eerste helft van de appel bevinden en het een arsenaal aan feiten is dat aantoont wie de moordenaars waren?

We leggen uit…

Maubeuge

In de jaren tachtig is er in de streek van Maubeuge in Frankrijk een jonge en gedreven onderzoeksrechter aan het werk. Hij heet Patrick Ramael.

In zijn streek opereert een bende meedogenloze ‘zotten’. De bende wordt geleid door twee broers. Kenmerk van de broers? Nietsontziend. Gaand over lijken. Politiekillers.

Ramael krijgt regelmatig te doen met ‘Les Fous’. De broers lopen met de regelmaat van de klok tegen de lamp. De broers verschijnen gevingerafdrukt in de dossiers van Ramael. Onthoud dat van die vingerafdrukken.

In de carrière van onderzoeksrechter Ramael zijn de dolle broers slechts een detail.

Ramael krijgt nationale bekendheid in Frankrijk door het door hem gevoerde onderzoek naar de moord op Ben Barka. In België zal deze naam geen lichten doen branden. In Frankrijk wel. Barka was een soort Che Guevara die de Marokkaanse Koning uit het zadel wilde lichten. Barka werd door de Franse en Marokkaanse geheime diensten vermoord. Zijn lichaam verdween even mysterieus als de Titanic. Onderzoeksrechter Ramael rafelde de moord uiteen en hoopte het lichaam te vinden om terug te kunnen geven aan de familie Barka.

Om maar te zeggen dat Patrick Ramael niet de eerste de beste is. Hij is geen journalist die feiten verzamelt en verdraait. Hij is geen satirist die feiten verkleurt. Hij was deel van het juridische systeem in Frankrijk. Na zijn pensionering werd Ramael terug advocaat. Dat is wat hij vandaag nog is.

We onthouden dus twee dingen: een stel dolgedraaide broers die aan grenscriminaliteit doen en een Franse onderzoeksrechter die hen op zijn pad tegenkomt.

Waver

We schrijven 30 september 1982. Het is kwart na 10. Waver. Twee gewapende gangsters trekken de deur van wapenhandel Dekaise open en stormen binnen. De eigenaar van de winkel en twee klanten worden terstond neergeklopt. De dieven sleuren een groot aantal wapens naar buiten en willen vluchten met een blauwe Volkswagen Santana die naderhand blijkt gestolen geweest te zijn op 11 mei 1982. Toevallig rijdt er die dag op dat uur een politiecombi door de straat. Iemand moet de overval hebben opgemerkt want de Waverse politie-agent Claude Haulotte krijgt in de combi bericht over de overval. Hij blokkeert met zijn combi de straat. Agent Haulotte (33) stapt uit en beweegt zich naar de daders. Dat had hij beter niet gedaan. De overvallers kennen weinig scrupules en kogelen Haulotte zonder pardon neer. Twee kogels in het lichaam, één kogel in het hoofd. De overvallers verplaatsen de combi en vluchtten weg.

Ze krijgen algauw twee rijkswachters achter zich aan in een Renault R4. Roland Campinne (42) en Bernard Sartillot (42) slagen erin de Volkswagen Santana klem te rijden. In de Volkswagen zitten twee mannen op de achterbank. Ze openen het vuur op de rijkswachters. Rijkswachter Sartillot krijgt 80 loodjes van een jachtgeweer in de rug. Rijkswachter Campinne krijgt loodjes in de benen, schouder en buik maar weet zich in veiligheid te rollen op de grond.

De Volkswagen ontsnapt en wordt ‘s avonds in Ukkel teruggevonden. Uitgebrand.

In het onderzoek volgend op de overval wordt er op een bepaald moment met de hulp van een getuige een robottekening gemaakt van één van de overvallers.

Er wordt een internationaal opsporingsbericht uitgestuurd met de robottekening.

Let nu goed op.

Dat opsporingsbericht komt ook toe in Frankrijk in… Maubeuge.

Een politieman op het commissariaat van Charleville-Mézières met een heldere kijk op de criminelen in zijn regio meent één van de zotte broers te herkennen in de robottekening. De politie ondervraagt de broers naar aanleiding van het opsporingsbericht maar er is niet genoeg hard bewijs om de broers te linken aan de overval op de wapenhandelaar. De politieman steekt het opsporingsbericht en verslag IN het dossier van de Zotten van Maubeuge.

In Frankrijk.

Onthoud dat we in de jaren tachtig zijn.

Dutroux

Eigenlijk heeft Dutroux nul comma nul comma nul te maken met de Bende van Nijvel.

Maar in de omvangrijke zaak Dutroux bevindt zich een bijzonder zijspoor.

We schrijven einde jaren negentig. Een restaurantuitbater wilde op een gegeven moment een sponsordiner organiseren voor de ouders van de vermoorde meisjes Julie Lejeune en Mélissa Russo die op 17 augustus 1996 werden teruggevonden. De uitbater, ene Michel Piro, was een nogal onbeheerst type dat zich in de belangstelling wilde werken van de pers op de kap van de overleden meisjes. Hij bazuinde uit dat hij tijdens het diner ‘onthullingen’ zou doen over Dutroux.

Vreemd genoeg werd deze manspersoon enkele dagen na zijn uitspraken tot ieders verwondering vermoord.

Een rechercheur in de zaak Dutroux kreeg opdracht de moord te onderzoeken. Deze rechercheur heette Jean-Pierre Adam. Blijkbaar was Michel Piro vermoord door een stel ‘huurlingen’ op vraag van de vrouw van Piro. De namen van de huurlingen konden achterhaald worden. Het betrof ene Patrick Verdin, schoonbroer van de vrouw van Piro en ene Thierry S.

De rechercheur trok Verdin en Thierry S na. Om info te vinden over Thierry S moest rechercheur Adam naar Frankrijk, naar de regio… Maubeuge, meer bepaald het dorp Charleville-Mézières.

We zijn ondertussen in de jaren 2000 beland. In het politiecommissariaat van Charleville-Mézières vindt Adam het dossier van Thierry S, maar ook dan van zijn broer Xavier S. Tot verwondering van Adam vindt hij in het dossier van Xavier S de robottekening en het opsporingsbericht terug van de overval op de wapenhandelaar uit 1982 in Waver. Een overval die ondertussen was toegeschreven aan het fenomeen ‘Bende van Nijvel’.

Adam krabde zich in de haren.

Wat deed deze tekening in het dossier van Xavier S in Maubeuge?

Adam legde de link tussen verschillende spelers. De vermoorde Michel Piro was geen lieverdje. Hij was restaurantuitbater voor de buitenwereld. Maar in de onderwereld hield hij zich bezig met prostitutie en bezat hij een aantal louche bars waar zwaar werd gegokt. Bovendien had hij contacten met de Italiaanse maffia om vals geld in omloop te brengen. Piro werkte niet alleen voor zichzelf. Hij maakte ook deel uit van de gangsterbende van de broers Xavier en Thierry S, de zogenaamde ‘Zotten van Maubeuge” omdat ze driest en zonder scrupules tewerk gingen, wat de moord op Piro bewijst.

Adam maakte een omstandige nota en overhandigde deze aan zijn bazen en aan de cel van de Bende van Nijvel.

Les tueurs fous du Brabant-Wallon

‘Les tueurs fous du Brabant-Wallon’ is de Franse naam voor de Bende van Nijvel. Rechercheur Adam verzamelde al zijn bewijzen en klopte verschillende malen aan bij de onderzoekers van de Bende van Nijvel waar ondertussen een stoelendans van rechercheurs, onderzoeksrechters en rechtbanken plaatsvond.

Langs de zijlijn keek Adam verwonderd toe. Hij meende dat zijn bewijzen door de onderzoekers ter harte werden genomen en ging ervan dat hij had bijgedragen tot het oplossen van de moorden van de Bende van Nijvel.

Jaren later kreeg Adam een koude douche. Een rechercheur van het team van de Bende van Nijvel zei hem dat zijn ‘Franse grensstreekpiste’ nooit werd onderzocht. Adam’s wereld en geloof in de Belgische justitie kreeg een klap.

Hij besloot om al zijn bevindingen samen te brengen in een boek.

Patrick Raemal

Het boek sloeg in als een bom bij ex-onderzoeksrechter Patrick Raemal. Die woonde ondertussen in Aix-En-Provence. Hij was terug advocaat geworden na zijn pensioen als onderzoeksrechter. Via via ontmoette hij enkele slachtoffers van de Bende van Nijvel. Hij trok zich het lot aan van 4 families.

Door zich burgerlijke partij te stellen kreeg Raemal inzage in het dossier.

Net zoals iedereen die bezig was met het dossier van de Bende vernam hij dat de Belgische staat het dossier wilde sluiten.

Hij maakte een uitgebreid verslag waarin hij een aantal onderzoeksdaden vroeg.

Zo was er DNA gevonden op een kogel van de Bende van Nijvel.

Ramael vroeg om dit DNA te vergelijken met het DNA van de broers Xavier en Thierry S.

“Dat gaat niet”, zei de Belgische overheid die in dit dossier vooral uitblinkt in het onder de grond moffelen van Gezond Verstand.

Want Xavier en Thierry S behoren niet meer tot de levenden.

“Tja, dat weet ik beste mensen”, moet Ramael gedacht hebben.

Eén broer was ondertussen gecremeerd en één broer was begraven. Die laatste kon makkelijk opgegraven worden, toch? Er waren immers tijdens het 40 jaar durende onderzoek reeds 40 lijken opgegraven. Wat was het probleem om er nog één op te graven? De Belgische Staat weigerde echter de begraven broer weer op te graven.

“Cool”, antwoordde Ramael aan de zich belachelijk makende Belgische Justitie.

“Weet u wat?”, zei Ramael, “ik heb in mijn tijd de vingerafdrukken laten nemen van de gebroeders S. Met de huidige DNA-technieken kan men het DNA van het papier halen waarop de vingers werden geduwd om vingerafdrukken te nemen.”

“Slecht idee”, zei de Belgische Overheid. Ze legde niet uit waarom.

Ramael stortte zich net zoals Adam op het dossier.

Er was één ding dat Ramael en Adam verbond. Ze geloofden niet in de complottheorieën die opdoken in België.

Ramael vond bewijs dat één van de broers S na een overval van de Bende van Nijvel terugkwam met een kogel in de schouder. Hij liet deze door een familiedokter verwijderen op 11 november 1985. Het is bijna zeker dat het een kogel was die werd afgevuurd tijdens de overval op de Delhaize van Aalst op 9 november 1985. Politie-agent Eddy Nevens verklaarde na de overval dat hij verschillende kogels had afgevuurd op de open achterklep van de Golf GTI waarmee de overvallers probeerden te vluchten. Hij was er zeker van dat hij iemand in de auto geraakt had.

Zowel Adam en Ramael legden de tijdslijnen van de gebroeders S naast de tijdslijnen van de Bende van Nijvel.

Toeval bestaat niet.

Telkens de broeders S ‘vrij’ zijn vonden er overvallen van de Bende plaats. Van zodra één broer of beide broers voor andere feiten in de gevangenis zaten in Frankrijk stopten de overvallen van de Bende van Nijvel. Van zodra beide broers weer vrij waren, hervatten de overvallen van de Bende.

Motief van de broers aka de Bende van Nijvel?

Geld. De broers kampten met gok- en alcoholverslavingen. In totaal brachten de overvallen van de Bende van Nijvel meer dan 200.000 euro op. Voor gokverslaafde criminelen een niet te versmaden bedrag in de jaren tachtig.

De namen van de Bende van Nijvel

Aan het hoofd van de Bende stond Thierry S, ofwel Thierry Sliman. Hij werd bijgestaan door zijn broer Xavier Sliman.

Rond de broers bewogen duistere figuren als Louis Gambini aka Luigi, Pierre Mandelli aka Pierrot, Edmond Masson aka Momon en de hierboven reeds beschreven Michel Piro.

Wat nu?

Ex-onderzoeksrechter Ramael ging deze week in beroep tegen de weigering van onderzoeksrechter Martine Michel om bijkomende onderzoeksdaden te stellen. De Belgische Staat kan daarom het dossier van de Bende van Nijvel niet sluiten. Eerst moet het beroep voor komen in de rechtbank van Charlerloi. Het valt te bezien of er geoordeeld wordt dat de Franse piste zomaar zonder onderzoek kan weggezet worden als ‘niet voldoende om aan waarheidsvinding’ te doen in de zaak van de Bende van Nijvel.

Zowel Ramael als Adam gaan ervan uit dat de Belgische Staat zo snel mogelijk het dossier onder stof en stilte wil doen verdwijnen. Waarom? Wegens de mogelijke rol van hooggeplaatsten in het dossier? Nee, oordelen Ramael en Adam. Uit pure schaamte voor het zeer slechte onderzoekswerk door Justitie in deze zaak. Bovendien, mochten er nu antwoorden komen, dan duikt er het spook van grote schadevergoedingen op wegens geknoei en gekuip van de Belgische Staat in dit dossier.

**

Beeld: foto van wat beschouwd wordt als eerste overval van de bende van Nijvel, de overal op wapenhandelaar Dekaise in Waver, 30 september 1982.

**

STEUN HET VERZET

**

STEUN ‘TSCHELDT

**

Dat kan via een rechtstreekse storting:
BE11 4310 7607 5248
Referentie: ‘STEUN’ en eventueel uw emailadres zodat wij u kunnen bedanken

Of dat kan via het nemen van een abonnement:
Klik HIER