Goeiedag, geachte lezers uit de modderpoel van het dagelijks bestaan! Ik ben Karel de Bijter, uw trouwe kroniekschrijver uit Moddergat, waar de klokken nog tikken op het ritme van de middeleeuwse vespers en niet op de grillen van een Brusselse bureaucraat. En wat horen we nu weer uit de ivoren toren van de Wetstraat? In de marge van dat fameuze begrotingsakkoord – dat ding dat meer gaten heeft dan een Zwitserse kaas na een muizenfeest – hebben ze beslist dat vanaf 1 januari 2027 alle bedrijven verplicht de arbeidstijd van hun personeel moeten registreren. Ja, ja, want niks zegt “moderne economie” als een extra laag papierwerk die de KMO’s doet kreunen onder het gewicht van stempels en spreadsheets.
Laten we even bijten in deze bittere appel, hé. Die politici, met hun dikke salaris en hun siësta’s in het parlement, vinden het blijkbaar nodig om de hardwerkende Vlaming – of God beware, de Waal – te dwingen elke koffiepauze, plasstop en zucht van vermoeidheid te loggen. “Voor de bescherming van de werknemer,” roepen ze, terwijl ze zelf waarschijnlijk niet eens weten hoe een prikklok eruitziet. Bescherming? Dat is als een vos die de kippenren bewaakt en dan een app installeert om te tellen hoeveel eieren hij steelt! In Moddergat, waar mijn grootvader nog vocht tegen de Fransen met een hooivork, wisten we tenminste dat tijd geld is. Maar nu? Nu wordt tijd een administratieve hel, een Excel-vloek die kleine ondernemers dwingt tot nachtelijke boekhoudmarathons. Stel je voor: de bakker die zijn deegrol moet neerleggen om te noteren dat hij van 6:03 tot 6:07 aan het kneden was. Of de IT’er die zijn code onderbreekt om te loggen dat hij vijf minuten naar een blauw scherm staarde. Satire? Nee, realiteit, beste vrienden. Dit is de regering die de economie wil ‘stimuleren’ door haar vast te ketenen aan een tijdmachine uit de 19e eeuw. En wie betaalt dat feestje? Juist, de belastingbetaler, die al genoeg zweet om de lonen van diezelfde excellenties te spekken.
Maar wacht, laten we niet alleen klagen – Karel de Bijter is een man van oplossingen, al zijn ze doorspekt met sarcasme. Als we de arbeidstijd van Jan Modaal moeten registreren, waarom dan niet die van onze verkozenen? Laten we een ‘Politieke Prikklok’ invoeren, een app die elke beweging trackt, geïnspireerd op de kettingen van de galeislaven uit de tijd van Karel de Grote – toevallig mijn naamgenoot, die tenminste wist hoe je een rijk regeerde zonder PowerPoint. Suggestie één: implanteer een GPS-chip in hun das (of voor de groenen, in hun geitenwollen sokken). Zo zien we precies hoeveel tijd ze doorbrengen in het parlement versus in chique restaurants waar lobbyisten de rekening betalen. “Mijnheer de Minister, u hebt vandaag 45 minuten gedebatteerd en 3 uur geluncht – aftrek van salaris!”
Tweede idee: een openbare blockchain voor politieke activiteiten. Elke motie, elke speech, elke knipoog naar een partijgenoot wordt gelogd en publiek gemaakt. Vergeet Bitcoin; dit is ‘PolitiCoin’, waar inefficiëntie leidt tot automatische boetes. Stel je voor: Jan Jambon die moet uitleggen waarom hij 2 uur spendeerde aan een selfie met Ursula von der Leyen in plaats van aan de begroting. Of Bart De Wever die registreert dat hij van 9 tot 11 uur ‘strategisch nadacht’ over frieten met stoofvlees – en dat dan moet verantwoorden aan de kiezer.
Derde suggestie, puur Moddergats: laat ze een ouderwetse zandloper dragen, zoals in de middeleeuwse kloosters. Om de vijf minuten omdraaien, en als het zand op is zonder resultaat, hup, naar huis zonder pensioenbijdrage. Of beter: koppel het aan hun smartphones. Elke tweet, elke persconferentie, elke commissievergadering wordt getimed. Overschrijd je de limiet aan loze beloften? Dan blokkeert de app je microfoon tot je écht werk verricht. En voor de oppositie: een bonus als ze meer tijd besteden aan controle dan aan ruzie maken over wie het grootste ego heeft.
Kortom, lieve lezers, deze registratieplicht is een farce, een bureaucratisch monster dat de economie bijt in plaats van te voeden. Maar als we het toepassen op de politici zelf, wie weet, misschien krijgen we dan eindelijk een regering die werkt in plaats van tijd verspilt. Of eindigen we met lege banken in het parlement, omdat ze allemaal ‘thuiswerken’ registreren vanuit hun villa in Knokke. Ach, een mens mag dromen, hé? Tot de volgende bijtpartij!
