Na de 666 heruitzending van F.C. De Kampioenen vond de openbare omroep dat de melige serie met al die blanke bejaarde toogzeikers en hun belegen bazige wijven, niet meer van deze tijd was. De creative task force van de Reyerslaan besloot die afgezaagde caféklucht te vervangen door een eigentijdse sitcom, waarin de vrouwvriendelijke gendergelijkheid, diversiteit en inclusiviteit obligaat aan bod en in beeld moesten komen.
Aangezien de VRT-ontwerpers (v,x,m) te lui, te fantasieloos of te lomp zijn om zelf wat te bedenken, togen ze van Schaarbeek naar Zaventem, om aldaar hun werk te laten doen door het bevriende mediabedrijf De Mensen. De creatieve mensen van De Mensen hebben de door de VRT opgelegde politiek-correcte woke-regels obligaat ingevuld: het werd een sitcom in een groen milieu (V chek: eigentijds), met evenveel slimme vrouwen als domme mannen (V chek: vrouwvriendelijke gendergelijkheid), met twee gekleurde nieuwe Vlamingen (V chek: diversiteit), en met een witte vrouw met een beperking (V chek: inclusiviteit) En aangezien er in een sitcom naar het schijnt ook al eens gelachen mag worden, werd er geopteerd om het werkstuk op te tunen met een dosis feel good als surrogaat voor Vlaamse kerktorenhumor.
Groeien & Bloeien was geboren. De VRT tevreden en De Mensen content, want het moet niet altijd Woestijnvis zijn dat de poen pakt. Dat een groot deel van het Vlaamse gemeenschapsgeld dat de VRT heeft uitbesteed is versluisd naar Parijs, c’est comme ça: het productiehuis De Mensen, destijds als deMENSEN opgericht door onderdeurtje Ben Crabbé, is nu in Franse handen bij de Newen Studio’s, een filiaal van TF1. Maar soit.
Over de serie zelf kan ik kort zijn: dit is een minderwaardig product. Enkel het buitendecor en het interieur van de winkel staan op niveau. De rest is: huilen met de pet op, met knoeierig camerawerk, onaangepaste sonorisatie, en “acteurs” die een flinterdunne plot “spelen” door het debiteren van ongeïnspireerde dialogen in schoon Verkavelingsvlaams. Wat de diversiteit betreft: Klaas, de zwarte jonge man die mag meespelen, kan wel zingen, maar niet acteren; Clio, de allochtone jonge vrouw die ook aan de bak mag komen, kan zelfs minder goed zingen. Tot daar de multiculturaliteit. De inclusiviteit wordt ingevuld door Annemie, een potsierlijk personage in een rolstoel dat totaal ongeloofwaardig en beledigend is voor mensen met een beperking. De humor is onbestaand en de feel good beperkt zich tot Sven, een zwaarlijvige roodharige jongen die ook toneel speelt op parochiezaal niveau. En het hoofdpersonage Frank acteert navenant. Hiermee vergeleken was F.C. De Kampioenen grote filmkunst.
Toch is niet alles wat de VRT opdist op het platte scherm kommer & kwel. Dit bewijst de miniserie GEUB, gemaakt door Woestijnvis. Hier geen obligate neger, geen obligate moslima, geen kreupele, geen woke, maar een gezonde portie seksistische en cynische humor, waar met veel gelachen mag worden, inclusief met gehandicapten en de dood. Wie Geubels niet lust, kan desondanks genieten van de ander karikaturale personages: ze zijn zelfs nog plezanter dan de kale komiek. En aangezien goede wijn geen krans verdient, stopt hier de kritiek van TELEMACHO.
**
Cast
