Het onderwijs.
De Dokter kan er veel over vertellen en filosoferen, maar dat is misschien voor een toekomstig artikel of reeks. Dat de Dokter veel mensen uit het onderwijs over de vloer krijgt, is dan weer een bijzonder spijtige vaststelling. Zoals reeds eerder aangehaald, gaat de Dokter op zoek naar informatie die hem kan helpen bij deze sessies. Onlangs kwam hij een post tegen op X, die hij hier toch wel graag even integraal wil delen. De originele post is van een Amerikaanse account, maar de inhoud is volgens de Dokter toch ook een mooi bewijs van hoe het fout loopt met onderwijs hier in Vlaanderen:
**
Vanmorgen had ik een oudercontact.
Mijn vrouw zei dat ik niet mee moest komen.
Ik ben toch gegaan.
Ze zei: “Alsjeblieft, luister alleen maar en knik.”
Ik zei: “Ik luister altijd.”
Ze zei: “Jij luistert alsof je in een bestuurskamer zit en op zoek bent naar iets om tegenin te gaan.”
Zo werkt luisteren nou eenmaal.
Mooi lokaal.
Kleine stoeltjes.
Ik ben 1,93 meter en zat aan een tafeltje dat gemaakt is voor iemand die nog in de Kerstman gelooft.
Mijn knieën raakten mijn borst.
De juf stelde zichzelf voor.
Deelde haar aangegeven voornaamwoorden.
Ik deelde mijn aangegeven bijvoeglijke naamwoorden.
Slim en knap.
Mijn vrouw deed haar ogen dicht.
De juf had een map.
Met kleurcodes op de tabs.
Ik had respect voor de organisatie.
Ze zei dat onze zoon “een plezier is om in de klas te hebben”.
Mijn vrouw glimlachte.
Ik wachtte.
Die zin is nooit het hele verhaal.
Het is de samenvatting vóór het risicogedeelte.
Ze zei: “echter”.
Daar was-ie.
Ze zei dat hij “veel vragen stelt”.
Ik zei: “Goed.”
Ze zei: “tijdens de stille tijd.”
Ik zei: “Wanneer is de stille tijd?”
Ze zei: “Dat is wanneer de leerlingen zelfstandig en in stilte moeten werken.”
Ik zei: “Dus hij is de enige die informatie probeert te krijgen en jullie hebben de omgeving zo ingericht dat dat niet mag?”
Mijn vrouw legde haar hand op mijn arm.
Ik ging door.
De juf zei dat hij laatst tegen een andere leerling had gezegd: “Potloden delen heeft geen zin als niemand zijn eigen potlood meeneemt.”
Ik zei: “Dat is een accurate observatie.”
Mijn vrouw kneep harder.
De juf zei dat ze zich zorgen maakt over zijn “weerstand tegen groepswerk”.
Ik zei: “Hij is niet weerbarstig. Hij ziet gewoon geen waarde in meer werk doen voor hetzelfde cijfer.”
De juf zei dat hij ook haar rekenfout op het bord had gecorrigeerd.
Ik zei: “Was hij correct?”
Ze aarzelde.
Ze zei: “Daar gaat het niet om.”
Ik zei: “Het is een klein beetje wel het punt.”
Mijn vrouw stond op.
Ging weer zitten.
Compromis.
De juf haalde een evaluatieformulier tevoorschijn.
Categorieën zoals “werkt goed samen met anderen” en “volgt instructies” en “respecteert de klassenregels”.
Allemaal subjectief.
Geen enkel getal op het blad.
Ik vroeg hoe die beoordeeld worden.
Ze zei: “Op basis van observatie.”
Ik zei: “Dus één mening zonder tweede controle?”
Ze zei: “Het is een professioneel oordeel.”
Ik zei: “Dat zeggen mijn auditors ook. Net voordat ik het er niet mee eens ben.”
Ze keek naar mijn vrouw.
Mijn vrouw zei: “Het spijt me van hem.”
Ik zei: “Ik zit hier gewoon.”
Mijn vrouw zei: “Ik weet het.”
De juf zei dat hij in het algemeen een slimme jongen is en dat ze er alleen voor wil zorgen dat hij leert “samen te werken”.
Ik zei: “Samenwerken is belangrijk. Maar het is ook belangrijk om te herkennen wanneer jij de enige bent die het werk doet. Dat leert hij toch weer op de universiteit. En weer in de echte wereld. Hij kan net zo goed nu al beginnen.”
Niemand zei iets.
De juf klapte haar map dicht.
Ze zei: “Ik denk dat we alles hebben besproken.”
Ik zei: “Nog één ding.”
Ze zette zich schrap.
Ik zei: “Zijn leesniveau is boven het klasniveau. Zijn rekenen is sterk. Hij stelt lastige vragen en corrigeert fouten als hij ze ziet. Ik wil er alleen voor zorgen dat deze school weet wat ze in huis heeft.”
De juf keek anders naar me.
Mijn vrouw keek anders naar me.
Ik zei: “Dat was alles.”
We vertrokken.
In de auto was mijn vrouw stil.
Toen zei ze: “Hij wordt net zoals jij.”
Ik zei: “Is dat een goed ding?”
Ze gaf geen antwoord.
Vanaf de achterbank zei hij: “Pap, waarom trekt de juf punten af voor vragen stellen? Is dat niet het hele punt van school?”
Ik keek naar mijn vrouw.
Zij keek uit het raam.
Ik zei: “Ja. Dat is het.”
Hij zei: “Ik denk niet dat ze het leuk vindt als ik gelijk heb.”
Ik zei niks.
Mijn vrouw ook niet.
Kleine stoeltjes.
Kleurgecodeerde tabs.
Geen vervolgpunten.
Maar de jongen komt er wel.
**
De man van de bovenstaande post heeft deze opgevolgd met een vervolg, toen hij besefte dat zijn eerste post viraal aan het gaan was op sociale media:
**
Update: ik had niet door dat mijn oudercontact gesprek viraal is gegaan
Totdat de juf mijn vrouw belde en zei dat ze het had gezien
Mijn vrouw vroeg waarom vreemden op internet zich druk maken om ons leven.
Ik zei: “Ik weet het niet. Ik schrijf gewoon op wat er gebeurt.”
Ze zei: “Dat is het probleem.”
Ze heeft waarschijnlijk gelijk
Er is een vervolgvergadering gepland.
Deze keer heeft ze gevraagd of mijn vrouw alleen komt.
Ik ben niet uitgenodigd.
Voor het eerst ooit uitgesloten van een vergadering waar ik eigenlijk niet naartoe wilde.
Het stak meer dan ik had verwacht.
Maar ik heb de agenda van mijn vrouw gesynchroniseerd met mijn telefoon.
Ga ik toch?
Natuurlijk.
Plz fix. Thx.
**
Dat is niet de laatste post die de Dokter wilt delen. Er kwam nog een (voorlopig) laatste vervolg van een andere account dat een zeer bijzondere kanttekening plaatste:
**
Mijn eerste en laatste oudercontact gesprek was jaren geleden, toen ik mijn oudste zoon inschreef voor de kleuterschool.
Drie weken na het begin van het schooljaar vroeg de juf om een gesprek. Ze vertelde me: “Alles wat jouw zoon wil doen is hoofdstukboeken lezen en vermenigvuldigen.”
Ik vroeg: “Is dat een probleem?”
Ze zei ja.
Ze legde uit dat hij zich verveelde en niet wilde meedoen aan de klasactiviteiten. Daarna suggereerde ze dat hij misschien autisme had, omdat hij niet goed met de andere kinderen samenwerkte.
Ik haalde hem diezelfde dag van school.
Dat was het begin van onze thuisonderwijsreis.
**
De laatste post bracht wel een glimlach op het gezicht van de Dokter. Dat thuisonderwijs in de lift zit, en niet alleen in de Verenigde Staten, is een reactie op het doorgeslagen onderwijs, zoals gedemonstreerd in de aangehaalde voorbeelden. Indien de Dokter het kon overdoen, zou hij ook overwegen om zijn kinderen van thuisonderwijs te voorzien.
De oproer rond de schandalige al-dan-niet uitspraken van Jan Jambon van afgelopen week draaien eigenlijk om het verkeerde. Waarom moeten er meer vrouwen gaan werken? Omdat deze vrouwen dan minder tijd hebben om aan hun kinderen te spenderen. Kinderen die dan in de handen van een overheid gegeven moeten worden voor onderwijs en zorg. Kinderen die dan makkelijker gehersenspoeld en geïndoctrineerd kunnen worden door de overheid. Wanneer zijn we het als samenleving eigenlijk normaal gaan beginnen vinden dat de overheid zo een grote greep op het leven van de mensen gekregen heeft? Vervolgvraag: waarom vinden de mensen dat nog altijd OK?
**
Illustratie: Klas 1957
**
