Gelezen op X, artikel van wat duidelijk een doordenkster is: Ann Van Haute

**

Men wist het al in de jaren ’70.

Babyboomers met pensioen, minder kinderen die bijdragen, iedereen zag het aankomen.

Demografen, economen, de hele bende waarschuwde: dit wordt een ramp.

En wat deden ze?

Niks.

Geen echte buffer.

Groeijaren?

Geld weggegeven aan belastingverminderingen, cadeautjes aan bedrijven, euro-feestjes.

Zilverfonds?

Een lege doos met een sticker “pensioenbuffer” erop. Pure boekhoudklucht.

Maar opeens wél geld zat:

Extra 4 miljard per jaar naar defensie (want NAVO zegt het).

Miljarden naar idiote groene ideologieën: windmolens in zee, ETS-fondsen, internationale klimaatbeloftes die niemand hier ziet.

Recordbudget voor asielzoekersopvang: bijna 1 miljard in 2025, terwijl de instroom nog altijd hoog ligt.

En nu de factuur voor die vergrijzing die al vijftig jaar op de kalender stond eindelijk arriveert?

Dan moeten wij ons “aanpassen”.

Dan komt er een 20%-cap op al die jaren die vroeger gewoon meetelden.

Dan krijgen mensen zoals Marie twintig jaar voltijds gezwoegd, twintig jaar deeltijds met keiharde belofte van de RVA dat haar pensioenrechten bleven ineens 9% minder uitkering.

Logica hè?

Al die decennia kozen ze ervoor om geld naar groene waanzin, defensie en asielzoekers te smijten, maar niet naar ons pensioen.

En nu het systeem kraakt, mogen wij het betalen.

Met een cap, met malus, met strengere regels. Nee jongens. Als er geld is voor al die andere hobby’s, dan hoort het nu eindelijk eens naar ons pensioen te gaan. Niet naar nog meer raketten, nog meer windmolens, nog meer opvang zonder limiet. Dit is geen natuurwet. Dit is een politieke keuze die al vijftig jaar duurt.

En die keuze wordt nu afgerekend op ons, de mensen die het minst schuld hebben.

Niet op onze kap.

Eindelijk prioriteit geven aan wat ze al van de jaren ’70 en ‘80 beloofden.