Hoe Israël via strategisch realisme de Rode Zee, Afrika en de wereld na de Abraham-akkoorden hertekent
Israël erkent officieel de Republiek Somaliland als een onafhankelijke en soevereine staat, kondigt Netanyahu aan.
Decennialang werd van Israël verwacht dat het zich gedroeg als een diplomatieke smeekbede: reactief, voorzichtig, voortdurend verontschuldigend voor zijn eigen bestaan. Dat tijdperk is voorbij. Wat we vandaag meemaken is geen improvisatie, geen provocatie en zeker geen isolatie. Het is strategie. Doordacht, vooruitkijkend en geworteld in de realiteit.
Israëls uitbreidende partnerschappen in Afrika, ontstaan in het kielzog en bij het aanbreken van de Abraham-akkoorden, markeren een historische terugkeer naar iets wat het Westen grotendeels is kwijtgeraakt: geopolitiek realisme, gestoeld op wederzijds belang, stabiliteit en soevereiniteit.
Van defensieve overleving naar strategische consolidatie
Israël beperkt zich niet langer tot het beheersen van dreigingen aan zijn grenzen. Het vormt actief zijn omgeving — politiek, economisch en strategisch. De betrokkenheid bij Afrikaanse staten is geen liefdadigheid en geen ideologische export. Het is samenwerking tussen actoren die het belang begrijpen van veiligheid, staatsvorming en zelfredzaamheid.
Afrika is geen “periferie” voor Israël. Het is een strategisch front:
• gelegen aan ’s werelds belangrijkste maritieme handelsroutes
• het doelwit van Iraanse proxies, islamistische bewegingen en autoritaire revisionistische machten
• dringend op zoek naar partners die capaciteiten bieden in plaats van morele preken
Israël biedt precies dat: technologie, inlichtingen, landbouwkennis, waterbeheer, cyberveiligheid en — bovenal — respect voor soevereiniteit.
De Abraham-akkoorden als doctrine, niet als gebeurtenis
De Abraham-akkoorden waren nooit bedoeld als een eenmalige normalisatie met enkele Golfstaten. Ze vormden het begin van een doctrine: vrede door kracht, samenwerking door belang, normalisatie zonder zelfverloochening.
Die doctrine straalt nu verder uit — van het Midden-Oosten naar de Hoorn van Afrika, van de Rode Zee tot de Sahel.
Waar Europa schuldgevoel en bureaucratie exporteert, exporteert Israël oplossingen.
Waar internationale instellingen vastklampen aan mislukte staten uit gewoonte, engageert Israël zich met functionerende entiteiten uit pragmatisme.
Daarom zijn Afrikaanse partnerschappen zo belangrijk. Ze zijn postkoloniaal in de zuiverste betekenis: vrij van paternalisme, vrij van ideologische dwang en gebaseerd op wederkerigheid.
Veiligheid is de basis van welvaart
Er is geen ontwikkeling zonder veiligheid.
Geen handel zonder veilige vaarroutes.
Geen soevereiniteit zonder het vermogen die te verdedigen.
Israël begrijpt dat, omdat het die realiteit zelf heeft doorleefd.
Samenwerking op het vlak van maritieme veiligheid, terrorismebestrijding, inlichtingenuitwisseling en bescherming van infrastructuur is geen “militarisering” — het is verantwoordelijkheid. Ze beschermt de wereldhandel, stabiliseert fragiele regio’s en ontneemt ruimte aan wie floreert bij chaos.
In een tijd waarin scheepvaartroutes worden aangevallen, staten bezwijken onder islamistische druk en internationaal recht selectief wordt toegepast, is Israëls aanpak verfrissend eerlijk: macht moet orde dienen, of wanorde zal heersen.
Een morele helderheid die het Westen verloor
Misschien is het meest opvallende aan Israëls Afrikastrategie de morele helderheid ervan. Israël doet niet alsof alle actoren gelijk zijn, dat alle regimes goedaardig zijn of dat intenties er niet toe doen.
Het maakt onderscheid tussen:
• staten die stabiliteit nastreven en bewegingen die vernietiging zoeken
• partners die opbouwen en ideologieën die afbreken
• soevereiniteit en permanente slachtofferschap
Precies die helderheid verklaart waarom Israël steeds vaker wordt vertrouwd waar westerse diplomaten slechts worden geduld.
De toekomst is afstemming, geen toegeving
Israëls consolidatie van partnerschappen in Afrika gaat niet over expansie.
Ze gaat over afstemming — van belangen, van veiligheid, van civilisationeel voortbestaan.
De Abraham-akkoorden hebben de deur geopend. Afrika stapt erdoorheen.
Wie blijft vasthouden aan de illusie dat Israël diplomatiek bevroren, strategisch ingesloten en moreel berispt moet blijven door falende machten, ziet hoe de geschiedenis zonder hen verdergaat.
Israël wacht niet langer op toestemming.
Het bouwt aan de toekomst — samen met partners die begrijpen dat soevereiniteit, kracht en samenwerking geen zonden zijn, maar voorwaarden voor vrede.
⸻
Door Marcel Kierszenbaum
Columnist | Oprichter van Guardians of Zion
© Alle rechten voorbehouden
