In ver vervlogen tijden, toen de Rode Duivels nog elk tornooi op tv moesten volgen, toen Yves Leterme zich nog afvroeg “wie gelooft die mensen nog”, toen de € nog maar pas ingevoerd was, en nog niemand door had wat voor een prijsstijgingen dit met zich zou meebrengen, was Agent Sloan bevriend met iemand die een favoriete film had. Die vriendschap moest volgens die persoon dan ook bevestigd worden met het samen bekijken van die film. De hoofdrollen in die film waren bestemd voor Al Pacino en Keanu Reeves. Beide spelen de rol van advocaat in een groot kantoor in New York. Filmfans zullen nu al weten wat de titel van de film is, de rest van de lezers zullen aan het einde van dit artikel doorhebben waarom Agent Sloan hier aan moest denken.

Recent is aan het licht gekomen dat Meta, het bedrijf boven Facebook, Instagram en WhatsApp, op de hoogte is van fake accounts die gebruikers proberen te spammen. Op orders van de directie is beslist om daar niet volop tegen op te treden, omdat deze fake accounts voor $ miljarden omzet zorgen. Voor 2024 was de voorziene omzet $16-18 miljard, goed voor 10% van de jaaromzet. De reden waarom niet werd opgetreden? De verwachtte kosten voor een mogelijke boete naar aanleiding hiervan werden geschat op een fractie van de omzet. Boetes werden gezien als “acceptabele bedrijfskosten.” Het was zelfs zo dat herhaalde overtreders hogere tarieven moesten betalen voor de advertenties. Dit alles kwam aan het licht door onderzoeksjournalistiek van het persagentschap Reuters.

[nvdr]

Speciaal voor de vele “journalisten“ van Humo, HLN, De Morgen en andere door de overheid gesubsidieerde propagandakanalen, geven we hier de door Grok gegeven definitie van onderzoeksjournalistiek. We weten dat jullie hier allemaal komen volgen, hopende dat jullie ooit van jullie redacteuren nog eens vrij mogen spreken.

“Onderzoeksjournalistiek is de vorm van journalistiek waarbij journalisten zelfstandig, diepgaand en vaak langdurig onderzoek doen naar misstanden, verborgen feiten of machtsmisbruik, om deze met gedegen bewijs aan het licht te brengen.

[nvdr]

De lezers die nu denken dat Meta een uitzondering is in het voeren van een schandalig beleid, die moet Agent Sloan teleurstellen. In de geschiedenis zijn er helaas tal van voorbeelden. We voegen er hier enkele aan toe.

In de jaren 1970 was Ford op de hoogte van problemen met de brandstoftank van hun Pinto model. Alle voertuigen laten binnenkomen werd geschat op een kost van $121 miljoen ($1 miljard in huidige dollars). Doen we niet, beslisten ze. Gevolg: tientallen doden en gewonden. Blijkbaar is dat gebruikelijk binnen de auto-industrie, want zowel General Motors (probleem met de ontstekingsschakelaar: 124 doden), Volkswagen met Dieselgate, en een fabrikant van airbags, Takata in Japan, die tientallen doden en honderden gewonden op haar conto heeft. Dat laatste bedrijf is uiteindelijk bankroet gegaan als gevolg van dit schandaal.

Nog enkele onwaarschijnlijke verhalen. Wellicht iets beter bekend is het verhaal rond OxyContin van Purdue Pharmaceuticals. Het bedrijf was al snel op de hoogte van het sterk verslavend karakter van deze pijnstiller, maar besliste om deze als “veilig” verder op de markt te brengen. Sterker nog, ze brachten straffere en straffere versies uit met honderdduizenden verslaafden als gevolg. Mensen met een abonnement op Woke+, sorry Disney+, kunnen hier de serie “Dopesick” volgen, het hallucinante verhaal van de Sackler-familie.

Vanaf de jaren 1960 wist Pacific Gas & Electric (PG&E) dat het grondwater van het stadje Hinkley vervuild werd met het giftige hexavalante chroom (chromium-6), een kankerverwekkende stof die het bedrijf gebruikte om roest te voorkomen, maar dat helaas via het grondwater de bevolking ziek maakte. Een juridische medewerkster ontdekte interne memo’s die dit bewezen en hielp om een class-action rechtstaak op te zetten, en te winnen met een settlement van $333 miljoen, een toenmalig record. Komt dit verhaal de lezers bekend voor? Kan kloppen, want dit verhaal is verfilmd in de geweldige prent “Erin Brokovich” (2000), met een fabuleuze Julia Roberts in de hoofdrol, die hier terecht een Oscar voor won.

Oh ja, dat brengt Agent Sloan terug naar de inleiding, de film met Pacino (John Milton) en Reeves (Kevin Lomax): “The Devil’s Advocate” (1997). In die film start Reeves een carrière als advocaat in het kantoor van Pacino. Al gauw ontdekt hij bovennatuurlijke dingen aan de medewerkers en hun partners, om dan te ontdekken dat het kantoor gerund wordt door Pacino, een verpersoonlijking van de Duivel hemzelf. Iedereen heeft zijn/haar ziel verkocht in ruil voor geld en macht. Die film staat in de fictie-afdeling, maar gezien de hier aangehaalde voorbeelden, kan die wat Agent Sloan betreft verhuizen naar de non-fictie. Zonder alle advocaten over dezelfde kam te scheren, er zijn er gelukkig goede, zoals het geweldige juridische team van ‘tScheldt, het mag toch gezegd worden dat al deze schandalen intern goedgekeurd, of gestart zijn, onder het oog van de duurbetaalde advocaten van die bedrijven? Mensenlevens afwegen tegen de financiële balans van het bedrijf, kan je nog lager zakken?

Agent Sloan is blij dat hij rond de Kerstperiode enkele dagen vrij heeft. Na het verwerken van de research die aanleiding gaven tot de laatste 2 artikels, heeft hij er toch een beetje genoeg van. Soms is trop echt wel teveel.