Beste lezer, tijdens de laatste 7 dagen voor Kerstmis brengen we elke dag één deel van een 7-delige novelle van Dokter Marek. Het laatste deel verschijnt symbolisch op Kerstdag.

Lees deel 1 HIER

Lees deel 2 HIER

Lees deel 3 HIER

**

Deel 4  – TikTok Politici

**

In navolging van de vorige delen kijkt de Dokter hier ook even terug op zijn kinder- en jeugdjaren. Deze keer met een loep op de politiek. De Dokter kan enkel maar vaststellen dat de generatie die in de jaren 70, 80 en 90 aan de macht was zich toch dagelijks moet omdraaien in hun graven als ze van boven, of beneden afhankelijk van je politieke voorkeur, de huidige TikTok-generatie van politici aan het werk zien. Door welke politieke armoede worden wij hier in dit land geregeerd? In de nasleep van het zogezegd historische begrotingsakkoord van De Wever gaan er her en der stemmen op onder de journalisten die hem vergelijken met Jean-Luc Dehaene. Dat zegt tegelijk ook veel over de journalistiek. Maar wacht, de media komt in een ander deel nog uitvoerig aan bod.

De politici in de Dokter zijn jeugd waren geen haar beter als het kwam op bedriegen van de bevolking door loze beloften en messen in de rug steken. Zij hadden natuurlijk wel het voordeel dat niet alles onmiddellijk verspreid werd via sociale media, want zij hadden de media nog meer in hun macht dan vandaag. Bovendien bleven de strapatsen vaak onder de radar, omdat de mensen die het door hadden geen medium hadden om hun boodschap te delen.

In het verleden zou men al veel vergeten zijn. Men zou niet herinnerd worden aan de stunt van De Wever die met een camionette vals geld naar Wallonië reed. Men zou hem al zeker niet meer herinneren aan artikel 1 van zijn statuten (Vlaanderen onafhankelijk). Dat hij grote uitspraken deed in verband met het zeker niet in een federale regering stappen zonder verregaande confederale stappen. Al zeker zouden de mensen niet meer weten dat hij met grote bombarie verkondigde begin 2019 dat hij kandidaat minister-president van Vlaanderen was, om dan slappe Jan Jambon op die stoel te zetten. Zijn klagen over allerhande verenigingen die maar blijven procederen tegen de overheid zou zeker niet beantwoord worden met de vraag waarom diezelfde Vlaamse overheid dan maar met miljarden € subsidies richting diezelfde VZW’s blijft strooien. De trotse aankondigingen van een Zuhal Demir in het kader van geplante bomen, zou al zeker niet gecounterd worden met de vraag of het niet voordeliger zou zijn om de subsidies van Natuurpunt droog te leggen, zij zorgen immers voor de grootste houtkap in Vlaanderen. Al zeker zou de vraag niet gesteld worden wat tientallen jaren N-VA in regeringen Vlaanderen opgeleverd heeft, buiten de kracht van verarming van de middenklasse, en duizenden extra ambtenaren die men moest aanwerven om de regeltjes te controleren. Regeltjes die er zijn omdat “het moet van Europa.” (Wat trouwens in de meeste gevallen een leugen blijkt te zijn)

Het moet gezegd zijn, niet alles is veranderd. Het gerecht en politie zitten nog altijd stevig in de zak van de politiek. Hoe is het anders te verklaren dat de koning van TikTok, Conner Rousseau, nog steeds de frauderende lakens uitdeelt bij de socialisten? In elk normaal land zou die man nooit nog in de buurt laten komen van een plaats op een lijst, na zijn vrouwonvriendelijke en ronduit racistische uitspraken. Maar ja, Freya Vandenbossche wist het al zeker dat er geen gevolg zou zijn vanuit het parket.

De Dokter ziet twee mogelijke verklaringen voor het dramatische dalen van de kwaliteit. Een eerste heeft te maken met de grote feminisering. Dat fenomeen zorgt niet alleen voor een verandering, verzachting, hoe aan politiek gedaan wordt. Bovendien zorgt het voor een verplicht opgelegd evenwicht op alle lijsten tussen mannen en vrouwen. In de praktijk leidt dat echter tot een dalend aantal gemotiveerde mensen die aan politiek doen. Omdat er een verplicht evenwicht moet zijn moeten een aantal mannen met ambitie teleurgesteld opgeven. Immers, als een lokale lijst niet genoeg gemotiveerde vrouwen vindt, kan er geen volledige lijst ingediend worden. Omdat er nu eenmaal een tekort is aan gemotiveerde vrouwen, die het vaak schitterend doen, zorgt het voor een algemene daling.

Een tweede oorzaak is volgens de Dokter te vinden bij een zekere Jos Geysels. Die man begon in 1986 bij Agalev, en slaagde erin om de partij met oprechte bezorgdheid voor het milieu, om te vormen tot een donkerrode communistische partij, met een heel klein groen randje. In 1989 was hij een van de drijvende krachten achter het ontstaan van het cordon sanitaire. Dat bleek een levenslijn voor politici, in de eerste plaats van (extreem)-links, maar ook van (centrum)-rechts. Als men door wanbeleid het Vlaams Blok, later Vlaams Belang, maar groot genoeg kon maken, was men zeker van deelname aan de macht. Immers de stemmen die aan het VB gegeven worden, gaan allemaal in de vuilbak want met die partij mag niet geregeerd worden. Zelfs N-VA die graag verkondigt nooit het cordon getekend te hebben, neemt in de praktijk geen enkel deftig initiatief om een bestuur met VB te onderzoeken. Dus kan men maar opdoen, de gevestigde partijen blijven toch maar aan de macht. “Waarom gaan we nog stemmen, er verandert toch niets?” is een terechte vraag. Op die manier krijgen we dus clowns in de parlementen en gemeentebesturen, want men is toch zeker van de macht.

In het uiterste geval dat er toch teveel stemmen richting extreem-rechts dreigen te gaan, kan er dan nog altijd van hogerhand ingegrepen worden. Veel mensen zullen zich nu afvragen of de Dokter zijn samenzweringspetje opgezet heeft. Echter kan de Dokter alleen maar vaststellen dat in 2024 het Vlaams Belang enkel de grootste partij was in regio’s waar er met papier gestemd werd. Het fenomeen van ingrijpen is niet enkel beperkt in Vlaanderen. Recent waren er nog tal van voorbeelden in Nederland van verdachte stemmenaantallen, toevallig altijd in het nadeel van rechts. In Frankrijk neemt men geen enkel risico meer. Daar wordt Marine Le Pen preventief geblokkeerd van deelname. Als men een hond wil slaan, vindt men altijd wel een stok.

Is het dan allemaal kommer en kwel? De Dokter ziet hier en daar enkele oprechte politici met goede bedoelingen. Maurits Vande Reyde doet sinds zijn uittreden uit de donkere krochten van de Open VLD zijn uiterste best om de waanzinnige toestanden van de subsidies aan de kaak te stellen. Dat hij jarenlang plichtsbewust op het groene knopje bleef duwen zullen we dan maar even door de vingers zien. Gedurende een lange tijd had de Dokter ook veel sympathie voor Valerie Van Peel. Zij beet zich stuk op het Eternit-asbest dossier waar de Open VLD zich bediende van allerlei manoeuvres om toch maar de broodheren uit de wind te zetten. In 2022 stapte ze gedegouteerd uit de politiek. De Dokter had zelfs medelijden met haar. Nu blijkt dat de uittredingsvergoeding van tientallen duizenden €’s toch veel leed verzacht heeft, want toen De Wever een handpop nodig had om N-VA voorzitter te spelen, spawnde zij ineens op de proppen.

“De mensen krijgen de politici die ze verdienen” is een boutade die vaak gehoord wordt. De Dokter is het hier niet helemaal mee eens. Wat er ook gebeurt, hoeveel stemmen rechts ook krijgt, de krachten die achter de (WEF) schermen werken, zorgen altijd dat de “juisten” aan de macht blijven. Een ontnuchterende vaststelling helaas. De Dokter vreest dat de politieke armoede nog wel een tijdje zal verder blijven gaan, tenzij er een grote omwenteling, revolutie, plaatsvindt. Maar daar is het blijkbaar nog niet erg genoeg voor geweest.