U leest vandaag deel 13 van onze novelle: “Hoe het begon”

Van de hand van K. Bardoesjka

Elk weekend komt er een deeltje bij.

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (1) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (2) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (3) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (4) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (5) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (6) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (7) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (8) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (9) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (10) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (11) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (12) – Klik HIER

Volgende zaterdag deel 14

**

De datum en uur van aanmaak van het LinkedIn profiel van Ram Backupski was het exacte moment van de eerste ontploffing in de Twin Towers in New York zoveel jaren geleden. Ik moest twee keer kijken, ik geloofde het niet. Dat éne feit, die datum en uur, zette een heleboel op losse schroeven. Wie is die Ram? Waar komt hij vandaan? Wat doet hij bij ‘tScheldt? Is hij wel écht? En waarom zegt Vladke dat we met hém een onderhoud moeten hebben? Kent Vladke die Ram?

Mijn brein ging in overdrive, er kwam stoom uit mijn oren. Vaag in de achtergrond hoorde ik Salena: “Schat! Wat is er met je? Je trekt bleek weg!” Mijn enige reactie was naar het scherm wijzen waar de datum stond. Salena kwam dichterbij, las de datum en zei: “Dat is op 9/11, wat een toeval.” Ik knikte neen en wees haar op het uur. “Wat bedoel je? Zie ik verkeerd?” Ze keek meer van dichtbij en fronste de wenkbrauwen. “Wat is er zo speciaal aan dat uur? W817, je gaat me toch niet vertellen dat dat het moment van de inslag was, toch?” Ik knikte van ja. Ik hoorde Salena wankelen en naar een stoel grijpen.

“Mannaggia!” De kracht waarmee mijn lieve heks in het Siciliaans kon vloeken valt niet te meten op de Schaal van Haddock. Zij speelt op dat vlak in de Champions League. “Santa Matri Maria,” hoorde ik ze zachtjes er achteraan zeggen. Ik weet inmiddels dat als ze heiligen gaat aanroepen, ze iets als ernstigs beschouwt.

“Godverdomme, ik krijg sterk het gevoel dat wij hier alleen maar een klein topje zien van een gigantische ijsberg. En dat die berg hoe langer hoe groter wordt.” Salena knikte. “Misschien wordt het weer eens tijd dat ik wat kaarsjes ga branden in mijn oude dorpskerkje, zei ze. Sant’Agata mag haar reputatie als beschermvrouwe eer gaan aandoen.” Ik keek haar met scheve blik aan. Het was lang geleden dat ik haar nog eens hoorde spreken over haar geboortestreek en zéker over iets dat met het katholieke geloof in die regio te maken had. Ze zag mijn blik en ze las in mijn ogen wat ik dacht. (Daar is ze goed in) Ja, Kàroly, soms heb ik van die opflakkeringen van het oude geloof van toen. En ik weet, ik heb het achter mij gelaten, maar soms herinner ik me ook wel de goeie dingen daarvan. En deze heilige dame heeft me vroeger wel eens wat geholpen met uit de penarie te komen.”

Ik kende Salena te goed om nu door te vragen. Ik wist dat ze zelf er zou over beginnen en gunde haar de ruimte om daar naartoe te groeien. Leg nooit druk op een Siciliaanse, geef ze de ruimte en ze eten uit je hand. (Zeg niet dat ik dat gezegd heb.)

Terug naar die IT Shamaan. Van een rustige relaxte avond was geen sprake meer. We wisten dat we die avond niet méér te weten zouden komen dan dit en toch draaiden onze breinen op full speed. Ik gebruikte die overschot aan denk-energie om een NDA samen te stellen en die naar de redactie van ‘tScheldt te sturen. Met natuurlijk de vraag om een getekend exemplaar terug te krijgen. Nadat die mail verstuurd was, viel het me op dat mijn brein nog steeds weigerde het rustiger aan te doen. Dan maar wat afleiding gezocht en een van de shows van Jeff Dunham bekeken. We hebben er daar enkele van op DVD. Zijn buikspreker-talent en de vrijheden die hij op die manier met zijn poppen neemt, werkt telkens weer op mijn lachspieren.

De nacht was rustig, maar had geen raad gebracht. En de projecten op de job bleven maar binnenstromen, dus afleiding genoeg om ons enkele dagen bezig te houden met wat wij “het gewone leven” zijn gaan noemen.

Een datum voor het saunagesprek was inmiddels vastgelegd en de nieuwsgierigheid ernaar steeg. De getekende NDA was ondertussen binnengekomen. Het waren twee handtekeningen, zonder dat er namen bij stonden. Enkel functies. Bij de ene stond “CIO” (oftewel IT manager), bij de andere stond “gevolmachtigd medewerker”. Niet dat we gehoopt hadden echte namen te zien, maar toch.

Ik probeerde mijn brein rustig te krijgen met het idee dat de ontmoeting met die Ram al binnen twee dagen zou zijn en dat we nu enkel konden afwachten. Het moment was dus daar om even met de prof contact te nemen om een stand van zaken te weten te komen.

De prof had inmiddels niet stilgezeten. Hij wist te melden dat hij had ontdekt op welke frequenties de circuits binnenin reageerden en dat hij erg blij was met zijn vorderingen. Wij stuurden hem op onze beurt een NDA op. Enkele minuten later was die al getekend terug, met het bericht dat hij het wel verwacht had dat die zou komen. Mooi. Blijkbaar gingen de zaken in een stroomversnelling. De prof kon zijn kopie maken, ‘tScheldt beloofde te zwijgen.

“Ik krijg hoe langer hoe meer zin om de ontvanger aan die gasten van ‘tScheldt te geven. Ik heb geen goesting om elke dag enkele uren achter dat ding te zitten om óf te luisteren óf om de opnames te verwerken naar geschreven tekst, laat staan een satirisch artikel. Zij zijn het enige medium waarvan ik vermoed dat ze er wel degelijk iets constructiefs mee zullen doen. Komop zeg, kunnen luistervinken in de hoogste regionen van dit land, dat is toch een journalistieke goudmijn!”

Salena keek me aan met een glimlach. “Ik begrijp je, maar ben het niet met je eens, lieve schat. Ja, ik ben het er mee eens dat dit een heel tijdrovende bezigheid zou zijn en dat je daar geen zin in hebt, maar het onderwerp zélf fascineert je bovenmatig. Dat kan ik gewoon aan je zíen. Jij hebt genoeg meegemaakt met onderdrukkende regimes toen je jong was en nu je aan het beseffen bent dat je ouders naar hier gevlucht zijn en jij als hun kind in een land woont dat qua overheid de richting van het oude Sovjetregime opgaat, steekt dat en wil je niets liever dan er iets aan doen.”

Ik was even stil van haar analyse. Het was de nagel op de kop. De fundamentele vrijheden in Europa en vooral in Vlaanderen worden de laatste 15 jaar steeds verder ingeperkt. Politici mogen in dit land liegen, frauderen en corrupt zijn tot op het bot, ze worden gewoon terug in de hoogste functies gerecupereerd en het ergste van alles is dat de media, de kranten, de TV daar gewoon voor staan te applaudisseren. Salena wist exact waar bij mij het schoentje wrong.

Mijn denkspoor triggerde een herinnering. Enige tijd voor we van hem de pakjes ontvangen hadden, suggereerde Vladke iets in een mail van hem over een sluipend gevaar dat de teloorgang van Europa zou veroorzaken.  Die opmerking was me altijd bijgebleven. De rechterhelft van mijn brein vertelde me dat wat er aan het gebeuren was daar alles mee te maken had. En niet enkel wat in die maatschappij daarbuiten gebeurde, maar ook het feit dat zijn twee pakjes in onze schoot geworpen waren. Mijn gevoel vertelde me dat dit klopte.

Als dit inderdaad waar was, concludeerden mijn hersencellen toen, was voor wat Vlaanderen betreft de redactie van ‘tScheldt de beste plek waar die ontvanger zich zou kunnen bevinden. De extreem linkse signatuur van de VRT bijvoorbeeld zou maken dat ze het ding via Bart De Wever aan Ursula of Rutte zouden verkopen om bij hen in een goed blaadje te komen staan.

“Laten we niet te veel op de zaken vooruitlopen, Károly, we gaan binnenkort eerst even een sauna doen. Stress lost het beste als je je gedachten in het nu houdt, dat weet je. Dus plof maar in je zetel en zet je gedacht op wat anders.” Salena keek me geamuseerd-streng aan. En neen, ik kon niet tegen haar argumenten op.

Twee dagen later was het zover. Sauna. We hadden de gewoonte om op een sauna dag vroeg te lunchen en daarna direct te vertrekken, zodat we er de opgietsessie van 13:30 uur konden bijwonen. Altijd een goeie binnenkomer, die de toon voor de rest van de dag zet. Zoals gewoonlijk bij het vertrekken thuis even samen dankjewel zeggen voor de parkeerplek die we vlak voor de deur zouden aantreffen en jawel, na een vlotte rit erheen, konden we op nog geen tien meter van de voordeur een vrije plek inrijden. Hoera, die dankbaarheid vooraf werkt toch élke keer weer perfect.

Zo’n vijf minuutjes voor het afgesproken uur begaven we ons naar de achterste jacuzzi in hun tuin. Al vanop een afstand zagen we dat er al een man in zat. “Die vertrekt wel snel als ik mijn energieveld eens wat krachtiger laat draaien, hoorde ik Salena zeggen. Let maar op.” De man zat met zijn hoofd gebogen zodat we zijn gezicht maar pas konden zien als we zelf in de jacuzzi plaatsgenomen hadden. “WAT?? HOE??” We wisten niet wat zeggen van verbazing. De man was Vladke. “Vladimir! But how? Is this safe? Why?”

Vladke gebaarde dat we best elk naast hem konden komen zitten en dat we niet te luid moesten praten. “Do you know about the IT guy? Is he coming?” was mijn eerste vraag. Hij keek me met een smile aan en hij zei: “He’s already here with you.”

De klik had even nodig om door te dringen. Vladke was Ram. Vladke wàs de CIO van ‘tScheldt. Hij keek geamuseerd naar onze gezichten. Zijn eerste opmerking zette ons even off-guard: “Károly, I must compliment you, you have a really beautiful wife.” Salena wist even niet wat zeggen. (En dat wil wat zeggen.)

Het was de aanleiding tot een lang gesprek. Vladke legde uit dat hij als onderdeel van zijn job voor zichzelf een andere identiteit gecreëerd had om in en rond Antwerpen te kunnen werken en verblijven. Ik vroeg hem naar de wat vreemde naam Ram Backupski, waarop hij lachend zei dat hij het niet kon laten zijn zin voor humor op die manier te laten blijken. “Maar,” repliceerde ik, jouw CV op LinkedIn dan? Al die grote namen?” Hij keek me verbaasd aan en zei: “My dear Károly, I seriously am surprised that you believe anything you find on LinkedIn. It’s the most corrupt and censored platform out there, all you saw was a fake profile, part of a plan to get into ‘tScheldt. This plan started a long time ago. You know, as far as my sources confirm, ‘tScheldt is a rare medium that doesn’t receive government funds and that speaks truths no-one wants to hear. This, combined with the fact that their geolocation is so close to Brussels is for us their biggest asset.”

Mijn brein werkte op topsnelheid. “How do you mean, ‘us’?” Antwoordde ik. “Never mind that,” Zei hij. “You should be more worried about what your governments are doing to your country and to Europe. Please know that stable relations between the big power blocks on a global scale are of prime importance for the human race to survive. They’re doing their very best to keep the masses uninformed and in fear, so they can pursue their vile agendas.”

Zijn antwoord duizelde me. Ik keek Salena aan. Haar gelaatsuitdrukking was in lijn met hoe ik me voelde. “My dear Vladimir, are you saying that you send me these devices with the sole purpose of getting them passed on to ‘tScheldt?” Zijn glimlach beantwoordde de vraag. En het was ineens duidelijk waarom hij bij ‘tScheldt de IT manager geworden was. Om die jongens de gelegenheid te geven al die malversaties aan de top te kunnen openbaren.

De puzzel viel in elkaar. Iets of iemand achter de schermen had het goed voor met de Europese landen en met Europa als verzameling daarvan en zocht een manier om te helpen die oeverloze corruptie van de politici en de onverkozen bureaucraten aan de top naar buiten te brengen. Met als bijwerking dat er ineens een hoop schandalen aan het licht zouden komen in het land waarin die iets of iemand zouden opereren. Een nobel streven, maar geen klein bier.

Ik deelde mijn inzicht met Vladke, die het bevestigde. “And why the date and time of 9/11?” Vladke zijn gezicht gaf een brede glimlach. “It’s both a message and an intellectual game. Your brain told you to go and look behind the curtains and you found the date. That’s intelligence. You found that it was the exact hour, but in CET. Also a matter of using your intelligence. Good. But why in CET? I’ll explain. The Twin Towers was obviously an inside job. No planes hit the buildings, it was one massive psychological operation, using the then-current CGI techniques and social media manipulation. Conclusion: the towers were destroyed from within. And currently, Europe is destroying itself from within. The high level of empathy that Europeans have grown over the centuries is being strongly abused by a few to allow for tolerance for the intolerant. Which is a sure path to self destruction.”

Ik vroeg hem vervolgens hoe het dan zat in de andere Europese landen. Zo een afluisteroperatie kan je toch enkel maar doen als je in elk land zo een ding en organisatie hebt staan, toch? Vladke draaide rond de pot. Hij wou niet zeggen of ik gelijk of ongelijk had. Ik keek naar Salena en vertelde haar met mijn ogen dat ze goed moest meeluisteren (en kijken). Bewust ging ik het gesprek rekken, wat echter na enkele extra vragen door hem werd opgepikt en afgeblokt. “My dear Károly, I consider us friends, let’s keep it that way. You feel I don’t want to answer and believe me, it’s in your own safety. Don’t push.”

Ik kon niets anders dan hem gelijk geven en me excuseren omdat ik zo bleef aandringen. We gingen terug naar de meer praktische zaken rond het overhandigen van de ontvanger aan ‘tScheldt en hoe verder. Vladke maakte duidelijk dat de mensen van ‘tScheldt wel zouden zorgen voor alle randapparatuur en software die nodig zou zijn om het ding in productie te nemen. Zonder namen te noemen hintte hij op het feit dat ‘tScheldt goeie vrienden had die hun in het belang van de democratie en vrije meningsuiting boven water hielden.

Voor wat de prof uit Brugge betrof was Vladke kort maar duidelijk: “That man is a good man. He is reliable and does a lot for the good cause. I am sure for him it’s a toy. He knows what the potential consequences would be when he violates the NDA. And, by the way, it’s up to you if you’d ask him for a second copy for yourself. But be aware of the potential consequences if things go wrong.”

Vladke was duidelijk. Salena en ik hadden ineens erg veel om te bespreken, hoewel we ook opgelucht waren dat er veel puzzelstukken op hun plaats waren gevallen. Tijd dus om de jacuzzi en Vladke te verlaten en elk onze eigen weg weer te gaan. We hadden nu wel zin om dat verder in het restaurant te gaan bespreken, maar beseften dat dat een foute keuze zou zijn. Het stay under the radar principe bleef staan, natuurlijk. Toen we afscheid van Vladke namen en de jacuzzi uitstapten, kon ik het niet laten naar Vladke te kijken. Ik kreeg sterk de indruk dat hij vrouwelijk schoon wel kon waarderen, op dat vlak was hij nog niet veel veranderd ten opzichte van onze studententijd.

Salena en ik bleven halverweg naar het hoofdgebouw in de tuin van Het Mineraal even staan. Niemand in de buurt, dus we konden even afspreken wat we verder gingen doen. “Best is dat we naar huis rijden, schat, we hebben zoveel te bespreken dat hier niet kan. Misschien moeten we ergens halverwege stoppen en een wandeling gaan maken.” Ik was het daar volkomen mee eens. “Wat denk je van het Kasteel van Battenbroek en de Grote Vijver vlakbij Mechelen? Parkeerplaats genoeg in de buurt en ideaal om wat zaken te bespreken.” vroeg ik haar. We waren het eens, dus ging het richting kleedkamers en de auto. Aangekomen op de parking bij de auto zagen we een briefje onder de ruitenwissers zitten. “O! Dat zal weer van Vladke zijn,” reageerden we beide. Nope, het was van een opkoper van wagens.

Wordt vervolgd

K. Bardoesjka