Hij zei het al: een keer kunnen optreden in het Antwerpse Sportpaleis (sorry, de AFAS Dome) was altijd al een droom van hem geweest. Guus Meeuwis. Het was de eerste keer dat uw dienaar deze heer live zag optreden. En wat voor een optreden… Hij is niet alleen een goed artiest die geweldige songs kan schrijven en prachtige teksten uit zijn pen laat vloeien, maar hij kan ze ook neerzetten met exact die energie, tembre en passie die perfect passen bij die nummers. Overgiet dat met de saus van een ervaren top professional in optreden- en showland en we hadden daar afgelopen vrijdagavond een geweldig voorbeeld van.

Het feit dat hij zich heeft omringd met een bende creatieve wizzards die een klank- en lichtshow voor zijn optreden gecreëerd hebben waar uw dienaar stil van werd is daar natuurlijk niet vreemd aan. Een prachtige combinatie van beelden, lichteffecten, pyrotechniek en confetti kanonnen.

De gigantische LED muur als dynamisch decor achteraan maakte dat alles perfect in en bij elkaar paste. Zijn timidere nummers waarin enkel hij met een pianist of violist zijn ding deed, kregen de sfeer mee alsof het een klein intiem theater werd. Doe dat maar even in die afwas dome… knap! En ja, aan de andere kant van het sfeer-spectrum komt dan een nummer zoals “‘t Dondert En ‘t Bliksemt” als mooie “uitleg” waarom hij zo van Brabanders houdt, dat de gehele zaal in twee seconden omtovert in een karnavalstent… het dak ging eraf! Tot spijt van de video-technici achteraan de parterre die ineens bekers bier over hen heen kregen en al vloekend en scheldend de plassen op hun materiaal moesten opdeppen en de consoles van stroom ontdoen. Tja, gasten van de techniek, ken je artiest, zijn nummers en het publiek wat beter…

Guus is een vat vol goeie muziek, teksten, ervaring en hij is een geweldig showbeest zonder capsones. Mooi dat hij dat alles in zo een wervelend optreden kan gieten, waarbij je het ook aan hem kan zien dat hij er zelf van geniet.

Aangepast aan zijn Antwerpse optreden, bracht hij ode aan het “gastland”, door een geweldige medley te brengen van grote Vlaamse klassiekers. Het publiek liet hem voelen dat dat een goeie keuze was. En hij werd daarvoor door het publiek beloond. Zijn nummer “Het is een nacht…(Levensecht)” werd van het eerste tot laatste woord helemaal door het publiek gebracht, hij begeleide het met een brede glimlach op zijn gitaar. Je zag het aan hem: zijn bijna dertig jaar oude nummer werd van A tot Z door de 20.000 fans in de uitverkochte zaal gezongen. Zichtbaar geëmotioneerd zei hij het ook “dit ga ik niet gauw vergeten”. Kippenvel voor de gehele dome.

Dankjewel, Guus en team, Gustaaf is een geweldige herinnering rijker.

En om het nog rijker te maken, begon bij de terugrit een tweede ervaring zich te vormen. Stel je voor, in een tram van De Lijn in de metro als sardientjes op elkaar gepropt met enkele honderden Hollanders.  Gelukkig waren het geen ‘bovensloters’ (zoals uit Rotterdam of hoger), maar Brabanders. Dat is toch een ander veel gemoedelijker volk dan die hoge grootsmoelers van boven de Moerdijk. Kortom, een heel gezellige en van gulle lach voorziene tramrit naar het Centraal Station, vanwaar het naar een van de P+R’s ging buiten de stad. Tip voor De Lijn: leg gewoon extra trams in in plaats van te duwen en trekken om die paar trams vol te krijgen zodat iedereen in elkaars oksels moet staan ademen.

En ja, Gustaaf zou Gustaaf niet zijn als hij niet zocht naar ook iets muzikaals om wat commentaar op te geven. Ik zocht naar wat, maar Guus was gewoonweg top. Dus ik moest op zoek naar iets of iemand anders. Dat was eenvoudig gevonden. Een of andere had beslist om de jeugdige K3 in het voorprogramma te wringen. Met ongeloof en dus de overtuiging dat dit uitsluitend een zakelijke transactie moest geweest zijn, besefte ik dat ik op mijn “heb gedaan” lijstje een live optreden van K3 moest zetten. De strak geregisseerde danspasjes, de ingeoefende zogezegde interacties met het publiek en de tot mijn grote verbazing grote horden volwassen vrouwen in het publiek die niet enkel meezongen, maar ook de danspasjes meededen, lieten me vermoeden dat ik een groter gat in mijn cultuur moest hebben dan de gemiddelde Guus Meeuwis fan.

Op naar de volgende ervaring…

Gustaaf Notenkraker