Een van de boeiendste en fermst uitgesproken stemmen van het moment is die van de Britse Helen Joyce. Zij publiceerde afgelopen zomer een origineel artikel waarin ze betoogt dat de kinderen van vandaag door gebrek aan lokale gemeenschap, kerk, verenigingsleven of ouders en grootouders die nog thuis durven te zijn, aan hun digitale kamersfeer overgeleverd zijn. De enigen die hen ‘begrijpen’ zijn de kuddegenoten. Dat betekent dat wanneer iemand zich populair maakt door ‘kwetsbaar’ te zijn (‘Ik ken mijn geslacht niet’ of ‘ik heb een bizarre aandoening die niemand anders heeft’ of ‘ik word gediscrimineerd’) de volgelingen volgen.
Helen Joyce (57) is een Ierse journaliste die het tot op de internationale editie van The Economist schopte. Naast haar financiële analyses en haar verduidelijkingen van statistiek (ze was opgeleid als wiskundige) richtte ze zich gepassioneerd op educatie. Als zelfverklaarde ‘seksrealist’ bracht ze in 2021 de bestseller ‘Trans: When Ideology Meets Reality’ uit. Het boek werd door The Times uitgeroepen tot een van de beste van dat jaar. Ze gaf haar baan op om directeur te kunnen worden van de organisatie ‘Sex Matters’, gericht op de rechten van biologische vrouwen. Mensen zoals J.K. Rowling (Harry Potter) die worden aangevallen door de translobby omdat ze een ‘ouderwets’ feminisme vertolken tegen de modieuze gendergekte in, krijgen de succesvolle steun van ‘Seks Matters’ tot in de rechtbanken toe. Joyce juichte dan ook de beslissing van het Britse Hooggerechtshof toe dat enkel biologische vrouwen echte vrouwen zijn. For Women Scotland was de mensenrechtenorganisatie die deze zaak startte en won. Je mag dan wel op je paspoort laten vermelden van een andere kunne te zijn, dat laat je als transvrouw gelukkig nog niet toe tot de dameskleedkamer.
In haar verhelderende artikel ‘Children of the revolution’ waarschuwt Helen Joyce voor de mentale besmetting in de klaslokalen met opgefokte meningen uit de elektronische ether. Waar vroeger jongeren bij het ouder worden hun ethische opvattingen bijschaafden zonder ze weg te gooien en daardoor bredere opvattingen ook hun ruimte verkregen in het publiek maatschappelijk leven, komen vandaag jongeren aan die bijschaving/beschaving niet meer toe omdat ze ongebreideld hun destructieve gang mogen gaan ‘dankzij’ volwassenen die beter zouden moeten weten. Een van de meest bizarre aandoeningen is nu POTS (postural orthostatic tachycardia syndrome): het duizelig worden bij het rechtstaan waardoor jonge ‘gelovers’ enkel buitenkomen met wandelstokken (een Nordic Walking-variant of is het The Walking Dead?). Een persoonlijkheidsstoornis met meerdere ‘ikken’ is ook onder de mensen.
Het vormen van de jeugdige geest om later op eigen wijze een fijne geliefde, een intelligente professional of een goede vriend te zijn, is vervangen geraakt door ‘sociale rechtvaardigheid’. Je behoort tot een welomschreven groep die zich inzet tegen een vermeende onderdrukker. Levenslang beleven activisten hierdoor hun permanente puberteit via een eeuwige opstand. Het zijn de kinderen die de ouders opvoeden tot moreel engagement. Van steun de trans tot red de neger naar een verheerlijken van de slaaf die stenen aansleepte voor de piramides.
Zelfs al is recent die schaapachtige compassietrend bij de jongeren tussen 18 en 24 jaar gelukkig gedaald, dan nog roeren kinderen met de attitude van een alwetende volwassene zich onder het mom van vrije expressie. Ruggengraatloze agogen, academici-van-heb-ik-jou-daar en visievrije politici vertrappelen elkaar om als eerste ‘de jeugd’ te begrijpen en te verdedigen tegen allerlei conservatief onheil. Van de drie op vijf die het in 2018 nog ‘normaal’ vonden dat een piemel dragende kerel die zich als vrouw voordoet alle toegang moet krijgen tot bijvoorbeeld omkledingsruimten voor vrouwen of tot de vrouwenafdeling in de gevangenis, is dat percentage in 2024 gedaald tot twee op de vijf (wat nog belachelijk veel is). Vrouwen die geslacht als iets biologisch beschouwen zijn als hamsterende dinosaurussen, opperde recent de Labour-minister van Binnenlandse Zaken David Lammy in een amechtige poging ‘progressief’ en ‘inclusief’ te zijn, maar misschien is Labour van de uitstervende soort. Lammy is de politicus die voor een blanco strafblad pleit voor jeugddelinquenten op hun 18.
De Industriële Revolutie verschoof de productie van goederen en ambachten permanent van thuis naar de fabriek. De hedendaagse als sociaal gepresenteerde jeugdrevolutie zal echter tijdelijk blijken, want het draait enkel nog om het ik. De laatste eenzame in zijn/haar/hen kamertje zal eindigen in een strijd tegen alle andere ikjes. De kinderen van de revolutie, zoals Joyce ze noemt, zijn golfjes in een zee. Net als de hik verdwijnen de ‘eeuwige’ revoluties wel.
Gerard Van Clapdorp
