U leest vandaag deel 12 van onze novelle: “Hoe het begon”

Van de hand van K. Bardoesjka

Elk weekend komt er een deeltje bij.

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (1) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (2) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (3) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (4) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (5) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (6) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (7) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (8) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (9) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (10) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (11) – Klik HIER

Volgende zaterdag deel 13

**

Die ochtend in de krantenwinkel… de reclame van lang geleden speelt af en toe nog door mijn hoofd. Deze ochtend werd ik er mee wakker. In zulke situaties vraag ik me altijd af waarom net die reclame nu in mijn hoofd gezet wordt. Niet dat daar altijd een antwoord op komt, maar in mijn wereldbeeld bestaat toeval niet, dus gaf ik het idee wat aandacht. Niet dat magazine waar het naar verwijst, dat heeft sedert hun laster- en leugencampagnes afgedaan. Mijn gesigneerde albums van Kamagurka uit die tijd koester ik nog wel, toen was hij nog kritisch voor de overheid, nu tekent hij om den brode en is conformistisch braaf geworden. Spijtig mee te maken, zo’n top talent dat in zelfcensuur gaat.

Maar ik wijk af van het onderwerp. De eerste email die ik die dag zag staan was het antwoord van ‘tScheldt. Afspreken in een saunacomplex. Ik had afgesproken met Salena dat we dat wellnesscentrum in Rijmenam zouden kiezen. “Het Mineraal” heet die. We komen er wel eens en dat bevalt ons nogal. Voldoende plekken om discreet gesprekken te voeren. Ik stuurde ons voorstel met een datum door naar hun redactie, weer afwachten.

De tweede mail die mijn aandacht trok was die van Chris de prof. Hij stuurde een enthousiast bericht. In een proefopstelling die hij in zijn labo op dezelfde frequentie had afgesteld, kwam hetzelfde geluid als uit de ontvanger van Vladke. Hij was daar duidelijk mee in de wolken. Zoals hij schreef: “Stap één is gezet, nu uitzoeken waar al die regelaars voor staan eer ik een kopie kan maken. Met zo een radiootje dat maar één post kan ontvangen ben ik niet veel, mijn nieuwsgierigheid wil méér.” En zoals Salena en ik al voorspeld hadden: hij vroeg de settings van enkele andere posten om verder mee te testen en aan de slag te gaan.

Die gegevens aan de prof geven is niet echt compatibel met het “onder de radar” blijven, vond ik en wilde daar dus niet zo maar direct op antwoorden. Dat is iets voor tijdens het avondeten, dacht ik bij mezelf.

Nog voor we samen in de keuken bezig waren met het avondeten, begon ik erover. We waren het er over eens dat we niet goed wisten wat we met de vraag van de prof moesten doen. Natuurlijk hadden we dit wel kunnen voorspellen. In onze naïviteit dachten we dat we de goede man het apparaat konden laten kopiëren zonder dat hij zou weten hoe het werkte om het te kunnen testen. Nogal stom van ons. De beslissing die voor ons lag om te nemen werd daarbij kristalhelder: ofwel géén kopie, ofwel leggen we de prof alles uit.

“Wat denk je, lieve schat,” klonk het van achter het kookfornuis, “is het een optie om met alles te stoppen en de apparaten te doen verdwijnen?” Ik keek Salena met een onderzoekende blik aan en merkte onmiddellijk dat ze het niet ernstig meende. “Het is natuurlijk wél belangrijk dat we deze hele situatie ook durven bekijken vanuit andere perspectieven.” Ik zei het met wat twijfel in mijn stem en Salena haar zesde zintuig pikte dat direct op. “Wat is er, schat? Je zegt dat op een manier die ik niet van jou gewend ben.” De nagel op de kop natuurlijk. “Laten we eerst wat eten, daar gaat mijn pijnappelklier beter van werken en dat kan ik nu goed gebruiken.”

Toen we gezamenlijk een stoofpotje met stoemp aan het nuttigen waren, deelde ik mijn visie. Ik vond dat het simpele feit dat dit apparaat in onze handen was terecht gekomen niet zomaar van tafel te vegen was door ons er vanaf te maken. Ik schatte in dat Vladke wel heel wat moeite en energie gestoken had om die twee pakken op een zo anoniem mogelijke manier tot bij ons te krijgen. En dat nog wel bij óns… niet iemand anders. Ons wéten dat het toeval niet bestaat, versterkte ons in de gedachte dat het toestel wegdoen geen optie was. Maar wat dan? We hadden de prof nu één keer ontmoet, we hadden met hem wat gesprekken gehad en die voelden allemaal dik OK, ons hart zei dat de man te vertrouwen was. Ons verstand, zeg gerust het ego, ging echter in drama en argumenteerde dat iedereen wel zijn prijs had en als ze wisten dat de prof zoiets in huis had, was noch hij, noch wij nog veilig.

Nadat we samen de vaat gedaan hadden, ploften we in onze vintage zetels, vergezeld van een Gouden Carolus. Salena stelde voor de kwestie te laten rusten tot de dag erna, de nacht brengt raad. Dan maar een avondje met muziek en onze favoriete ‘relax’ playlist ging op. Een mengeling van rustige nummers door elkaar. Onze smaak op dat vlak ligt nogal sterk bij elkaar. Het werd dus luisteren naar een mix van Omnia, The Wanderer, Otyken, Howard Shore en Pink Floyd.

De ochtend erop vroeg eruit, we hadden beide afspraken en zouden elkaar weerzien rond het avondeten. Even met de gedachten op wat anders, kwestie van klanten tevreden te houden, dan zijn onze werkgevers dat ook.

Thuisgekomen, merkte ik dat Salena er al was. De rugzak met laptop in kantoor gezet en naar de keuken. Samen koken vinden we altijd heel erg verbindend werken en het gaf dikwijls onverwachte wendingen aan de samenstelling van gerechten. Eenmaal in de keuken wist ik direct dat er wat was. Salena plooide haar gezicht om een glimlach te onderdrukken, maar slaagde daar niet in. “Wat is er? Je lacht zo?”

“Wel mijn beste ventje, die Russische vriend van jou gaan we nooit meer onderschatten, weet je?” Ik keek haar met grote ogen aan. “Wat? Heeft hij weer van zich laten horen? Wanneer? En wat weet jij dat ik nog niet weet?” Salena probeerde: “Zullen we eerst eten, schat?” “Nope, geen denken aan. Zeg me wat er is, ik barst van nieuwsgierigheid!”

Salena toonde me de brief die ze tussen de post gevonden had. Een kleine bruine enveloppe zonder tekst of markeringen met een geprint velletje erin op kalkpapier. Dit is wat er stond:

BRUGGE CLEARED – SIGN NDA – USE ONLY THE ONE FREQUENCY – SHARE ONLY SETTINGS FOR THAT FREQUENCY AND EXTERNAL SWITCHES – LIMIT TO ONE COPY OF DEVICE ONLY – ALL DATA & COMMS MUST BE SECURELY STORED IN PROTON ACCNT – DO NOT USE MICROSOFT OR GOOGLE APPS – DO NOT USE AI FOR NDA CREATION.

SATIRE MAGAZINE VERY EAGER – SIGN NDA – FIRST TALK ONLY TO THEIR IT MANAGER R.B. – SAUNA PLACE TESTED & CLEARED – USE SECOND JACUZZI IN THE BACK.

STAY UNDER RADAR. V.

Mijn ogen groeiden in hun kassen met elke zin en mijn mond viel open van verbazing. “Godverdomme, Vladke. Het is alsof die hier in huis gewoon meeluistert.” Salena keek me aan: “Op een of andere manier voel ik dat je heel erg dicht bij de waarheid bent. Hoe kan het anders dat hij exact wist dat we naar Hechi gingen eten? Hoe kon hij weten wat we hier in huis aan het bespreken waren?” We voelden ons bekeken en beluisterd in ons eigen huis.

Onze aandacht schakelde ineens terug naar de realiteit van het moment toen de dampen van het fornuis onze reukorganen vertelden dat er voedsel om aandacht vroeg, wilde het nog eetbaar zijn. Dus toch nog even samen de maaltijd afgewerkt en opgediend, zodat we tijdens het eten hier verder konden over praten.

Het voelde alsof we in een spionageroman terecht gekomen waren. Bekeken, beluisterd en met twee apparaten van de oude KGB in ons huis, waarmee we met één daarvan konden meeluisteren in wat hogere echelons van de samenleving. Ons leven was een wending aan het nemen waarvan we de reikwijdte nog niet doorhadden. Het voelde ook wat aan als een kruispunt. Wat willen we hiermee? Welke rol willen we hierin spelen? Tijdens het eten overliepen we mogelijke pistes.

Het eenvoudigste scenario was de hele boel overmaken aan een betrouwbare derde partij, dan zijn we er van af. Dachten we. Alle andere pistes hielden een of andere vorm van engagement in, we beseften heel goed dat het kunnen meeluisteren in de hoogste echelons een gevaar voor diezelfde echelons inhield. En dat dat wel eens hun macht zou kunnen ondergraven als er stukken van die conversaties in de buitenwereld terecht zouden komen. Wat uiteraard met zich mee zou brengen dat die hogere echelons er alles aan zouden doen om de bron te vinden en het zwijgen op te leggen.

Ik herinnerde Salena aan de moord op Yannick Verdyck enkele jaren geleden. Die man had niets fout gedaan, maar wel de ongemakkelijke waarheid over de corrupte financiële wereld naar buiten gebracht. En werd met de medewerking van de pers afgeschilderd als een terrorist. Wij hadden uiteraard geen zin in zo een scenario. Langs de andere kant was het weinige dat we al gehoord hadden van voldoende buskruit voorzien om bij openbaring wat koppen te doen rollen. En democraten als we zijn, vinden we dat er voor openbare besturen absolute transparantie moet zijn. Waarom heet het anders “openbaar”? Ze geven ons belastinggeld uit zonder verantwoording te moeten afleggen en frauderen tegen de sterren op. Foute boel. En alleen daarom al voelt het goed om iets te doen met wat we via de ontvanger te horen krijgen.

Vladke’s tekst liet er geen twijfel over bestaan: we mochten enkel de informatie en tabel delen die over de 1313kHz gingen en we moesten zwijgen over de interne schakelaar. Alles onder een NDA die we zelf moesten schrijven. Ik vond nu wel dat ik de AI van Proton kon gebruiken om “algemene” NDA teksten als voorbeeld op te zoeken, zodat ik met cut&paste zelf wat kon samenstellen. Het begrip NDA was me zeer wel bekend, het bedrijf waarvoor ik werkte stond er stijf van. Het viel ons wel op dat Vladke toch wel wat vertrouwen had in de software van Proton. Of anders was het natuurlijk de “minst slechte” optie, dat kon ook.

Het tweede stukje tekst dat Vladke geschreven had liet duidelijk vermoeden dat hij ook die gasten doorgelicht had. En niet alleen dat, hij was dat wellnesscenter gaan uittesten. Zijn keuze van jacuzzi zou ik ook gemaakt hebben. De geluiden van het borrelende water en de afwezigheid in de buurt van stoelen of bankjes van waarop een gesprek zou kunnen gevolgd worden, maakten van die jacuzzi een goeie plek voor een off the record gesprek. Benieuwd van wie de initialen R.B. zouden zijn. Blijkbaar hun “IT Manager”.

Dat was voer voor mijn ego brein dat me de laptop deed nemen en opstarten. Die initialen zetten ons misschien op een spoor. Salena begon te lachen. “Hey Károly lieve schat, denk je nu écht dat die Vladke sporen op het web zou nalaten? Ik ben er zeker van dat we die initialen nergens gaan terugvinden. Wacht maar.” Na enkele minuten zoekwerk moest ik haar gelijk geven. Noppes. De namen die je op het web kan vinden en die je zou kunnen associëren met ‘tScheldt hebben niet deze initialen. Afwachten dus.

Alsof het afgesproken was, kondigde de PING op mijn laptop de komst aan van een email van die gasten van ‘tScheldt. Alsof de duivel er mee gemoeid is, zou mijn baboesjka gezegd hebben. En tot onze grote verbazing lazen we dat de afspraak in de sauna van hun kant zou ingevuld worden door een zekere Ram Backupski. Hun IT manager. “What The Fuck? Dit kan écht niet waar zijn! Hoe onwaarschijnlijk is dit?”

Ook Salena was er stil van. Eerst een brief van Vladke in de bus, waarin hij de initialen geeft van de IT manager van ‘tScheldt en ding-dong, ‘tScheldt stuurt een bericht dat de eerste afspraak met hun IT manager zou zijn met exact die initialen. Rillingen over heel mijn lijf.

Het duurde even voor ik wat bekomen was van deze synchroniciteit. Mijn antwoord was kort: datum en uur werden voorgesteld. Ik koos uiteraard een uur waarbij ik er zeker van was dat er een opgieting in de sauna er vlakbij zou plaatshebben, dus dat er weinig of geen volk buiten zou zijn bij die jacuzzi. Dan hadden we zeker twintig minuten vrijheid van spreken.

Salena en ik hebben een zwak voor sauna’s. Voor haar kan het niet heet genoeg zijn, zij zit steevast op de bovenste plank, ik zit meestal ergens halverwege. Een zalige manier om even te ontspannen en het hoofd leeg te maken. En als je dan een goeie opgietmeester hebt, is het helemaal feest. Gelukkig hebben ze daar bij Het Mineraal er genoeg van rondlopen. Niet voor niets is het onze favoriete plek voor een dagje sauna.

Anyway, terug naar die IT manager. Nu we zijn naam hebben konden we wat op zoek gaan. En warempel, een LinkedIn profiel met dezelfde naam. Even checken:

Ram Backupski – Senior IT Infrastructure Shaman – Van oorsprong Siberisch IT-engineer, sinds 1994 gevestigd in Antwerpen. Ruim 30 jaar ervaring in IT-infrastructuur en systeembeheer bij grote Vlaamse kranten- en mediabedrijven (o.a. GvA, HLN, DS, BRTn, Radio2).

Sinds 2015 bewust gekozen voor de onafhankelijke satirische pers om zijn expertise in te zetten voor een omgeving waar vrije meningsuiting centraal staat en technisch nog daadwerkelijk gewaarborgd moet worden.

Kernexpertise: high-availability systemen, datasecurity, disaster recovery en stabiele publicatieplatformen onder hoge druk.

“Technologie moet inhoud dienen, niet modereren of censureren.”

Wow! Wat een profiel. En wàt een baseline! Die hebben ze bij ‘tScheldt goed gekozen. Wel wel wel, van oorsprong uit Siberië. Ram is daar wel geen gewone naam, maar het zou ofwel een schuilnaam kunnen zijn, of zijn roots liggen meer zuidelijk zoals Indië of Nepal of zo.

Verder was er niets over hem te vinden. Geen foto, geen posts, geen werkgever of curriculum, geen social media profielen en omdat ik zelf een premium abonnement heb op LinkedIn (betaald door mijn baas, dankuwel), kon ik gelukkig wél zien wanneer dat profiel gecreëerd geweest is.

11 september 2001. 14:46 uur Central European Time.

Wordt vervolgd.

K. Bardoesjka