9 december 2025 zal nog een tijdje in de geheugens gegrift staan van goed meer dan honderd Schildenaren. En waarschijnlijk ook in dat wat moet doorgaan voor hersenen in de hoofden van Fedasil-medewerkers.

Op 9 december 2025 hees Fedasil namelijk een Fedasil-vlag aan het dorpshuis in Schilde en posteerde ze er 2 geitenwolkensokken medewerkers met Fedasil-hesjes naast om de bevolking van Schilde welkom te heten op een ‘Fedasil-informatiemarkt’.

De bedoeling van Fedasil was eigenljjk, in essentie, om krachten te komen ronselen om vrijwillig te werken in het nieuwe asielparadijs dat Fedasil aan het klaarmaken is op de terreinen van de Paters van Scheut, alsof het een jobbeurs was.

De bedoeling van Fedasil was om in overwinningssfeer een handvol blondgelokte Fedasil-dames aan ronde tafeltjes te positioneren die gelobotomiseerde kandidaten konden registreren en uitleg geven om binnen enkele weken daadwerkelijk mee te werken aan de finale afbraak van het sociale weefsel van Schilde.

Omdat Fedasil zo’n leuke club is was burgemeester Dirk Bauwens van Schilde aanwezig. Temidden de Fedasil-dames voelde hij zich in zijn sas, alsof er een business school van allure was neergestreken in zijn dorp om er de meest verheven cursussen te gaan geven in de prestigieuze gebouwen van de Paters ter meerdere eer en glorie van zijn bewoners.

Even ter vergelijking, toen de buurtvereniging “Scheut in evenwicht” een informatie-avond organiseerde over het nakende asieldrama liet Dirk Bauwens zich niet zien. Teveel kans om een bloempot in zijn kraag te krijgen waarschijnlijk.

Dirk Bauwens was niet alleen, hij had niet minder dan 4 politiemensen en een korpschef in burger meegebracht.

Want het werd uiteraard geen prettig uitwisselen van plichtplegingen tussen Fedasil en de lokale bevolking.

Er zullen allicht meer dan 100 inwoners zijn langsgekomen op de Fedasil-markt. Velen keerden na enkele minuten huiswaarts toen het duidelijk was dat er buiten de blonde dames aan de tafeltjes geen uitleg zou worden gegeven. Er was geen podium. Er was geen micro. Er was chaos. Er was ongenoegen. En er waren de blanke blonde Fedasil-bakvissen die hun ingestudeerde nummertjes stonden te declameren aan de tafeltjes. Van zodra ze merkten dat hun uitleg niet werd geaccepteerd liepen ze gewoon van de tafeltjes weg. Naar veiliger oorden.

Het Perfide opzet

Wegens het opzet van de avond is het moeilijk een verslag te maken van wat er gezegd is geweest. En dat was natuurlijk de bedoeling. We kunnen ons zo voorstellen dat Fesasil in een ronkend rapport aan minister van Asielverrrijking Anneleen Van Bossuyt jubelt dat er veel belangstellenden waren op de Fedasil-informatiemarkt in Schilde. Want er was veel volk. Dat 99,9 %van de aanwezigen de Fedasil-medewerkers het liefst als katten verdronken zagen in de goot, zal niet verschijnen in het Fedasil-verslag van de avond.

Terwijl de ene bewoner aan een tafeltje het één te horen kreeg, kreeg een andere bewoner iets anders te horen aan een ander tafeltje van een Fedasil-poppemie. Een tactiek uit het boekje ‘verdeel en heers’.

Gedurende de avond zou duidelijk worden dat Fedasil een wereldvreemd instituut is dat zich boven de wet, boven de democratie en zeker boven de hoofden van de lokale bewoners bevindt.

Dat werd al snel geïllustreerd door het feit dat de Fedasil-marktorganisator zijn markt in een dorpshuis met bar organiseerde maar de bar gesloten hield. Er werd geen druppel geschonken. Er stond letterlijk niets op de tafels. Maar Fedasil beweert wel de ‘Schildenaar’ te kennen. Een overigens letterlijke quote van één van de Fedasil-poezen die van tafel naar tafel hopte. Dat de aanwezige regiodirecteur van Fedasil een Hollandse kwiebus was zal niet vreemd zijn aan het feit dat er nog geen glas water te krijgen was. Maar Fedasil kent “wel de Schildenaren”.

Aan een tafeltje hoorden we hoe een bejaard koppel aan een Fedasil-bakvis probeerde uit te leggen dat je niet zomaar zonder vergunning 200 mensen kan injecteren in het midden van een dorp. De blonde blanke bakvis lachte hun bezwaren weg. Toen een andere man aan haar tafel haar feliciteerde met de schone foto’s van bezig zijnde migranten op opgehangen foto’s fleurde het bakvisding op. Toen de man vroeg waarom er geen foto bij hing van de Fedasil-moordenaar uit het asielcentrum van Deurne die op 25 mei 2025 vrouwen lastig viel in Antwerpen en een toegesnelde man met een mes vermoordde, verbleekte het bakvisding. Ze stamelde uit haar ingestudeerde boekje: “Ja maar Belgen vermoorden ook mensen”. “Zitten die Belgen dan ook in een Fedasil-centrum?”, vroeg de man. Het bakvisding draaide zich om en liep van de tafel weg.

Aan een volgende tafel vroeg een man aan alweer een andere blanke Fedasil-blondine waarom Fedasil de bouwwerken verderzette terwijl er een uitspraak van een rechter hangende is. Het Fedasil-mokkel zei dat Fedasil werkte volgens de rechtsregels en zou doen wat een rechter hen vraagt te doen, maar dat er nog geen enkele rechter hen iets gevraagd had te doen. “Wij zijn een democratische organisatie”, voegde ze er aan toe. “Vreemd”, zei een man aan de tafel, “99 procent van de mensen hier wil uw asielcentrum niet. Over welke democratie heeft u het dan?” Het wicht draaide zich om en liep van de tafel weg.

Omdat de temperatuur duidelijk steeg rond de tafels en er meer en meer stemmen opgingen om de aanwezige Fedasil-indringers met hun onderscheidende rode neklinten, samen met de beaat glimlachende burgemeester, zoals in een Lucky Luck album met pek en veren uit het dorp te zetten, kreeg de burgemeester het warm en koud tegelijkertijd. Hij sloop stilletjes de zaal uit. Wat voor onzin hij ook uitslaat, hij heeft de macht om de asielparadijswerken te stoppen. Maar dat wil hij niet. Hij is als een BDSM-slaaf gebonden aan de leren rokken van Anneleen Van Bossuyt. U mag er donder opzeggen dat de landsverraderlijke partij N-VA een postje voor hem aan het boetseren is tegen het moment dat hij de volgende verkiezingen met een doodsmak zal verliezen.

Na anderhalf uur namen enkele mensen van buurtvereniging “Scheut in evenwicht” de touwtjes in handen. De ietwat verbouwereerde Fedasil Regiodirecteur met zijn Hollandse tongval werd in een soort omvattende spreekkring geduwd en werd verplicht luidop de vragen van de mensen te beantwoorden. De man probeerde een zalvende toon aan te slaan, maar praatte zichzelf en zijn hobbyproject echter stap voor stap de grond in.

Een toehoorder scoorde applaus van het publiek toen hij op duidelijke toon stelde dat er geen groter verschil mogelijk is tussen mensen, als tussen asielzoekers en inwoners van Schilde. Door de asielzoekers te droppen tussen inwoners van Schilde is Fedasil niet bezig de asielzoekers te helpen, maar faciliteert het frustratie, ongenoegen, onmacht bovenop het trauma dat de meeste asielzoekers wellicht zullen meedragen sinds ze hun thuisland verlieten.

De regiodirecteur stelde in een afwijkend antwoord dat de asielzoekers “mensen zijn zoals u en ik”. Een vinnige dame repliceerde dat dat de grootste onzin was gezien het feit dat niemand onder de aanwezigen zijn thuisland was ontvlucht en het drama van oorlog, ontbering en mensensmokkelaars had ondergaan zoals de asielzoekers.

Op de vraag of het asielcentrum de kapel en begraafplaats toegankelijk zouden houden, antwoordde een blonde Fedasil-directrice dat de kapel niet meer toegankelijk zou zijn, maar de begraafplaats wel. Ze zei ook dat Fedasil neutraal was en dat er geen gebedsruimte zou ingericht worden in het asielcentrum. Onthoudt u even deze laatste zin, want hier ligt de leugen al in vastgeankerd.

Dezelfde directrice vertelde ook trots dat de inwoners niet op hun kamer mogen roken. Maar dat ze er wel mogen koken.

Er ontstond daarop consternatie bij enkele toehoorders toen de Fedasilonauten duidelijk maakten dat het niet om een gesloten asielcentrum ging in Schilde, maar een open centrum. Blijkbaar waren vele toehoorders de mening toegedaan dat het om een gesloten centrum ging. Een heer op leeftijd kreeg ei zo na een hartaanval toen hij besefte dat de 200 gelukszoekers vrij in en uit het centrum zouden kunnen wandelen.

“Maar wat gaan die mensen dan de hele dag doen?”, vroeg een dame die vlakbij het asielcentrum woont.

“De meeste asielzoekers zullen werk zoeken, of tijd doorbrengen op hun kamer, of tijd doorbrengen door naar hier of daar te gaan…”, was het weinig geruststellende antwoord.

“En hoe zit het met de scholen in de omgeving, want daar zijn nu wachtlijsten?”, vroeg een andere dame.

De regiodirecteur zei dat Fedasil aan de lokale scholen had gevraagd aan capaciteitsuitbreiding te doen.

“Maar dan krijgen de kinderen van asielzoekers voorrang in onze scholen?”, riposteerde een andere dame.

“Nee, ze krijgen geen voorrang”, zei de directrice. Ze zei het met zoveel ongeloofwaardigheid dat het ongeloofwaardig werd.

“Wat met de dokters in de omgeving, daar zijn overal patiëntenstops momenteel?”, vroeg iemand.

“Er komt elke dag een dokter naar het asielcentrum”, was het antwoord. Alsof dat een normale zaak is in deze wereld.

Terwijl de regiodirecteur en de blonde blanke directrice uitleg gaven stonden de andere Fedasil-bakvissen te konkelfoezen en de vraagstellers achter opgeheven handjes belachelijk te maken. Ze rolden voortdurend met hun ogen, ze wisselden monkelende lachjes uit met politiekorpschef Geert Smet die in burger in de deuropening stond. Geert Smet was als korpschef door de burgemeester enkele maanden geleden gevraagd een rapport te maken over de veiligheid van het asielminnend project. Smet maakte daarop een verslag waaruit volgens hem bleek dat de komst van een asielcentrum in Schilde zo ongevaarlijk was als een ontmoeting tussen Marc Dutroux en twee minderjarige meisjes. Door dit uiterst milde rapport samen te stellen en de rode loper uit te leggen voor de komst van het asielcentrum kreeg Smet van bovenaf een bedankje in de vorm van een promotie. Vanaf 1 januari 2026 wordt hij directeur-generaal van ATS, het Administratief en Technisch Secretariaat van Binnenlandse Zaken waaronder ook migratie ressorteert. Dat verklaart de blikjes van verstandhouding tussen de Fedasil-juffers en Geert Smet in de deuropening. Smet zal trouwens opgevolgd worden door Ben Van Gils, momenteel commissaris bij de Lokale Politie Voorkempen.

Op de vraag welke taal er gesproken wordt met de asielzoekers zei directrice Evelyn Moulart dat Fedasil ‘contacttaal’ gebruikt. Dat is om te zeggen dat Fedasil niet het Nederlands maar elke andere taal propageert om te praten met de asielzoekers. Dat de beste manier om te integreren het spreken van het Nederlands is, moet nog op wetenschappelijke wijze doordringen in de hoofden van Fedasil-verantwoordelijken.

Het Stasi-Mevrouwtje van Fedasil

Terwijl de ene na de andere vraag gesteld werd begon het op te vallen dat een Fedasil-dame in de achtergrond foto’s nam van elke kritische vragensteller, om dan bij elke foto commentaar te schrijven op haar telefoon.

Haar naam is Mieke Candaele, ze is een hoge pief bij Fedasil, ze is “directrice Communicatie (met adviserende stem)”.

Wij gaan voor de lol bij ‘tScheldt een klachtje indienen tegen deze dame. En we gaan dat nogal serieus doen, want we willen weten wat er met die fotos’ gebeurt, naar wie ze gestuurd worden en waar ze worden opgeslagen.

Indien blijkt dat de foto’s doorgestuurd worden naar politie of erger OCAD-achtige toestanden dan zullen we ervoor zorgen dat Mieke Candaele een GDPR-pak op haar broek krijgt waar ze niet goed van zal zijn.

De zoveelste leugen

We eindigen met een alweer zoveelste leugen in dit dossier. Fedasil beweert bij hoog en bij laag dat alle Schildenaars een brochure met uitleg hebben gekregen. Ter verdediging zei directrice Evelyn Moulart dat zeker al de mensen in de omgeving van het asielcentrum zo’n brochure in de bus hadden gekregen, waarop terstond enkele buren van het asielcentrum die helemaal niets ontvangen hadden, zich afvroegen in welke parallelle wereld Fedasil en bij uitbreiding Evelyn Moulaert eigenlijk leven.

Conclusie?

Er is maar 1 conclusie mogelijk in dit akelige verhaal. Boven de hoofden van de mensen zijn er krachten aan het werk met een eigen agenda. Het doelbewust injecteren van 200 asielzoekers in Schilde is een politiek experiment waarbij men hoopt op een samenlevingsverandering die niet gedragen wordt door het publiek. Het experiment heet ‘de kracht van verandering’.

**

BEELDEN

**

Je kan ‘tScheldt steunen door:

1. een bedrag naar keuze te storten op rekening: BE11 4310 7607 5248 (graag met vermelding ‘steun’ en je email zodat we je kunnen bedanken), of
2. door (al dan niet anoniem) te steunen via: steunactie, of
3. door een abonnement te nemen of te vernieuwen via deze link