Het dossier Yannick Verdyck kende vandaag de slechtst mogelijke wending. Het dossier verscheen voor de raadkamer. Daar vroeg de Antwerpse procureur, dat is de vertegenwoordiger van het volk, u dus, dat de agent die Yannick Verdyck doodschoot buitenvervolging zou worden gesteld. De procureur meent dat er geen vuiltje aan de lucht is en dat Yannick Verdyck terecht werd neergekogeld zogenaamd uit ‘zelfverdediging’. U kent dat wel, dat is die fase waarin een gemaskerd individu, in Merksem, in het midden van de nacht probeert binnen te dringen in een woonst van een goudhandelaar terwijl hij vanalles roept in het Frans. Als er dan op het tumult reactie komt dan heet het doodschieten van de slaapdronken eigenaar, iemand met goud en cash in huis, ‘zelfverdediging’.

Onafgezien van onze sympathie voor de familie van Yannick Verdyck en het extreme wrede lot dat hun zoon moest ondergaan, zagen we met leden ogen hoe de familie koos voor advocaat John Maes. We kennen hem, het is een zoetgevooisd maffia-advocaat die bepaald tuig onder zijn vrienden en klanten telt waar wij liever in een boog omheen lopen.

Hét adagio van Maes in deze zaak is… de absolute stilte. Zogenaamd om het onderzoek niet te storen. Lees, om het de overheid niet al te moeilijk te maken in het maskeren van de moord als zelfverdediging.

De stilte heeft alvast steengoed gewerkt.

(Dat laatste is een omkering, een satirische techniek voor alle duidelijkheid)

De man die Yannick Verdyck doodschoot is zelfs nog niet eens gekend bij familie en publiek. Met fluwelen handschoenen wordt hij in het dossier met zijn nummer van de Waalse special forces genoemd, niet bij zijn naam.

Die Waalse special forces beweren dat Yannick Verdyck eerst schoot. Haha, herinnert u zich Vincent Van Quickenborne nog die als minister van Justitie na de moord gillend kwam vertellen dat “de politie tweemaal onder vuur werd genomen!” Geen spoor van bewijs hiervan.

Niet moeilijk dat Verdyck werd doodgeschoten. Hij was het gewillige slachtoffer van de obsessie van voormalig OCAD-baas Paul Van Tigchelt die in alles wat verkeerd loopt in de maatschappij een complot ziet van extreemrechts, of het gevaar nu komt van links, extreemlinks, vanonder of vanboven… volgens Paul Van Tigchelt is het altijd extreemrechts. En volgens hem was Yannick Verdyck extreemrechts, onkruid dus dat gewied moest worden.

Het is door dit soort van gestoorde obsessies dat mensen uiteindelijk sterven in hun eigen huis, in hun eigen bloed, in -of all places- Merksem.

Het is nu aan de raadkamer om te beslissen of ze ingaan op de vraag van de procureur (uw vertegenwoordiger) om de schutter niet te vervolgen.

Met een piepstemmetje vroeg John Maes nog aan de raadkamer om extra onderzoek te verrichten, of om de schutter toch te vervolgen, al was het maar voor onopzettelijke doodslag. U kent dat wel, met een oorlogswapen een reeks kogels door iemands lijf schieten zonder de bedoeling te hebben de persoon te doden. Wacht, hoort u dat geluid in de achtergrond? Dat is onze lachband.

Enkele weken geleden las de zus van Yannick een pakkende tekst voor in de herdenkingsmis voor Yannick. De tekst was gericht naar de schutter. We hadden de tekst willen publiceren, maar de angst van de familie voor ‘eventuele’ nadelige gevolgen in het dossier gierde door hun lijf. Ze vroegen ons om de tekst niet te publiceren. Uiteraard hebben we dat dan ook niet gedaan.

Wie zijn wij om lessen te geven, wij zijn op zich tenslotte een marginaal satirisch vehikel in de marge van de maatschappij. Maar we weten één ding, stilte in dit soort van dossier is EXACT wat de overheid wil hebben.

Het is letterlijk in de stilte dat dit dossier tussen de tijdslijnen van deze generatie zal verdwijnen.