Hoe het begon: onder de radar? (10)

U leest vandaag deel 10 van onze novelle: “Hoe het begon”

Van de hand van K. Bardoesjka

Elk weekend komt er een deeltje bij.

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (1) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (2) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (3) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (4) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (5) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (6) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (7) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (8) – Klik HIER

Hoe het begon: Oude bekenden en verrassende pakjes (9) – Klik HIER

Volgende zaterdag deel 11

Salena keek me met grote ogen aan. “Vladke!” Mijn gevoel had niet gelogen, mijn zesde zintuig had de figuur die naast ons was komen zitten herkend, maar mijn brein had er niet onmiddellijk de naam opgeplakt. Er viel een diepe stilte, we wisten beiden wat er gebeurd was. Vladke was ons zeer goed op het spoor, hij wist perfect waar we op dat moment waren en had dus een of andere manier gevonden om dat te weten te komen. De vraag was hoe. En niet enkel dat, hij had gelijk, we waren onvoorzichtig geweest door het enthousiast te hebben over een onderwerp waarvan hij gevraagd had onder de radar te blijven. Een stevige les in onvoorzichtigheid. Gelukkig waren de andere tafels leeg. Mijn brein ging echter paranoia doen en dwong me onder tafel te kijken. Salena moest lachen. “Wat doe jij nu, zie je nu overal spionnen?” “Neen,” zei ik, “ik zoek zendertjes.” En meteen ging ze ook even onder tafel en onder haar stoel kijken.

“Stom van me,” vond ik luidop. We beseften beide dat dit gebeuren ons even terug met de voeten op de grond zette. Als Vladke dit soort dingen kon, dan konden zeker alle anderen die mogelijks geïnteresseerd zijn in wat wij in huis hebben, dat ook. Het gaf te denken. Een diepe zucht ontsnapte me. Salena keek me bezorgd aan en zei: “Mijn liefste Károly, laten we dit gebeuren eens door een positieve bril bekijken. No way dat Vladke hier naast ons zou plaatsgenomen hebben als hij er niet 100% zeker van geweest was dat dit veilig zou zijn. Je kan er vanop aan dat hij de énige is die gehoord heeft wat wij hier besproken hebben. Dus ga asjeblieft terug in zen modus, anders smaakt de rest van je eten niet en heb je je focus niet terug als we straks in het donker terug huiswaarts rijden. Je weet dat in het donker rijden je extra veel energie kost.”

Ze had een punt. Mooi toch, het kiezen van andere perspectieven. We besloten het daarbij te laten en nog een dessertje te gaan halen. De sfeer was wat veranderd. We waren nog steeds aan het genieten van het uitje met ons twee, maar nu met dat randje eraan dat ons vertelde wat voorzichtiger te zijn en onder de radar te blijven. Bij het naar buiten gaan passeerden we het desserten buffet, want daar lagen zeevruchten. Je kent ze wel, van die heerlijke chocolaatjes in de vorm van schelpen, garnalen en zeepaardjes. Een favoriet van ons beide.

Toen we bij de wagen kwamen, ging het portier van de wagen ernaast open. Ik herkende hem onmiddellijk. “Vladimir! What a surprise!” Een hartelijke knuffel bezegelde het weerzien. Salena was al even verbaasd als ik en wisselde ook een knuffel uit. “Get in the car,” zei hij. We stapten in de wagen, Vladke op de achterbank. “I’m keeping this very short,” zei hij. “It’s good to see you, Karoly, and I’m glad I meet you too, Salena. Please be more discreet in public, you have no idea what the dangers are if you don’t.” Zijn intro was kort, hij liet ons geen ruimte om vragen te stellen. “I’m fine, I’m safe, but I won’t tell you where I live. I’m glad you found out how the receiver works, but be sure you share that only with sources you really trust. The Belgian government and military aren’t the only ones who will be after you when the word goes out these devices are now with you.”

“Vladimir, how do you know we were coming here at Hechi?” Zijn antwoord gaf me kippenvel. Hij keek me vriendelijk aan en glimlachte. “It’s my job. But don’t worry, you’re safe as long as you stay below radar. Keeping you as safe as I can is also a part of my job.”

Wat hij zei deed mijn brein naar topspeed gaan. Duizend vragen kwamen bij me op, maar Vladke liet duidelijk merken dat daar nu geen tijd voor was. Hij toonde begrip voor onze nieuwsgierigheid en legde uit dat dit soort korte ontmoetingen meer zou plaatsvinden, als we wilden tenminste. Hij zou ons wel vinden als het daar tijd voor was. Het lukte me toch hem even te onderbreken en legde hem uit dat we het signaal van enkele zenders gevonden hadden, dat we bezig waren opnames te maken en dat we contacten hadden gelegd om kopies van de ontvanger te laten maken. Hij drukte ons nogmaals op het hart enkel contact te hebben met mensen die we méér dan 100% vertrouwden en dat onze eigen veiligheid daar van afhing. Het idee van het kopiëren van de ontvanger vond hij briljant, hoewel ik de indruk kreeg dat hij dat al wist.

“And what about the second package, the transmitter?” vroeg Salena hem. “Good that you ask, please do not activate that device yet. I’ll be in contact with you when it’s time to start trying out the transmitter. Please know that once you start transmitting, the device is traceable, people looking for those signals will soon know where it is transmitting from.” We werden even stil bij zijn antwoord.

“And now it’s time for me to go. I’m glad I got the two of you in a safe spot to briefly reconnect. I wish both of you a safe and healthy onward journey, we’ll meet again.” En met een handdruk verliet hij de wagen, stapte in de auto naast ons en reed langzaam weg. “Een donkerblauwe ouwe Peugeot 305. Zo zijn er maar enkele duizenden.” Nog wat beduusd van het hernieuwde contact en het korte gesprek, bleven we nog even zitten. We keken elkaar aan met een blik van waar zijn we nu in terecht gekomen…

Tijd om naar huis te rijden. Ik startte de motor, de koplampen gingen aan. Aan de andere kant van de parking, enkele seconden nadat onze lichten aan gingen, zag ik ook een stel koplampen aangaan. Instinctief wachtte ik met rijden. De andere wagen bewoog niet. Mijn ego-brein ging in paranoia-mode en ik verstijfde. Het logica-stuk van mijn hersenen toonde me dat die andere wagen veel dichter bij de uitrit van de parking stond dan wij. Goed zo. Ik vertrok dus langzaam richting uitgang en zag dat die ander wagen ook in beweging kwam. Richting uitgang draaide ik ineens weg en zette me terug in een parkeervak. Ik stapte uit om zogezegd de kofferbak te openen, terwijl ik de andere wagen in het oog kon houden. Die reed verder richting uitgang en ik kon zien dat die een Nederlandse nummerplaat had. Hij draaide de parking af en verdween. Loos alarm. Terug de wagen in en richting huis.

Thuis gekomen koos ik ervoor me niet op straat te parkeren, maar de auto in de garage te zetten. Dat voelde op een of andere manier veiliger. Binnen ploften we in onze vintage zetels. “Nu heb ik behoefte aan wat sterkers,” klonk het. “Je favoriete Oban, schat?” Salena wist dat die fles Oban enkel maar voor speciale gelegenheden aangesproken werd en we waren het er beiden over eens dat dit heel gepast was. “Hoe lang hebben we die fles al? Een jaar of tien? Langer?” Wat ze zei klopte. Een hoop jaren geleden hadden we de kans een fles Oban 18yrs (heerlijke single malt whisky) te kopen in een klein winkeltje in Nottingham. Het was nog ruim voor de Brexit, dus er waren nog geen speciale regels of aparte etiketten “UK Only” die erop gedrukt waren. De fles was nog half vol, we waren er heel zuinig op. Maar het weerzien met Vladke (en voor Salena de kennismaking) was meer dan voldoende reden om er een glas van te nuttigen.

De avond vulde zich met het delen van wat we voelden bij deze bijzondere ervaring. We waren het er beiden over eens dat Vladke manieren gevonden had om onze whereabouts goed te kunnen volgen. En dat het zijn job is om dat te kunnen. Het gevoel van vreugde hem na zoveel jaren weer gesproken te hebben domineerde. We kozen ervoor om alles van de positieve kant te bekijken: we waren veilig, hadden lekker gegeten, Vladke ontmoet en heerlijk genoten van een glas Oban. Tijd om onder de wol te kruipen.

De ochtend erop kondigde zich aan met de geur van goeie sterke koffie. Salena was vroeger opgestaan dan ik, ze had wat zakelijke afspraken in en rond Brussel en was al het huis uit. De schat had de tafel gedekt en enkele sneden van haar zelf gebakken zuurdesem brood lagen op me te wachten, de lieverd. Voor ik aan mijn zakelijke dag wilde beginnen, koos ik ervoor de ontvanger en de Revox weer eens te activeren, kwestie van ons oor nog eens te luisteren leggen bij De Standaard. Wie weet vangen we wat interessants op.

Mijn dag ging zijn typische zakelijke gang. Emails en vragen van collega’s verwerken, online video calls, rapportering, de gewone besognes. Toen het tegen lunchtijd was, kwam er een bericht van Salena binnen. Ik las dat de verkeerssituatie in het Brusselse met de dag erger werd en dat ze besloten had met een collega te lunchen ergens vlakbij het centraal station. Mooi zo. Goed dat het weer meezit, wie weet kunnen die twee zelfs een terrasje doen. Zelf had ik geen zin in lunch. Ik zette me een koffie en deed me tegoed aan enkele heerlijke Speculoos koekjes van Lotus. Dat ze die hernoemd hebben naar Biscoff is alleen maar om het geld vond ik. Ze willen wereldwijd groeien en voor die verre buitenlanders ligt het woord Biscoff natuurlijk beter in de mond dan het Vlaamse Speculoos.

Voor ik aan het tweede deel van de dag begon, toch even mijn Proton account gecheckt. Ach ja, natuurlijk. Een afspraak maken met die gasten van ‘tScheldt. Daar moest ik het vanavond met Salena nog eens over hebben. Wat me er toebracht om beneden even de Revox te gaan checken. Er klonk rumoer uit de luidspreker. Er was weer een discussie aan de gang. Ik zette het volume wat hoger om beter te kunnen volgen en het bleek al gauw dat het een vervolg was op wat we eerder opgevangen hadden. Uit wat er gezegd werd, leidde ik af dat de journalist die zo tekeer ging op staande voet ontslagen was en dat de meningen daarover sterk uiteen liepen. Sommigen vonden het terecht, want hij had de regels overtreden, anderen vonden het niet kunnen omdat het geen reden voor ontslag zou mogen zijn, nog anderen vroegen zich af wat de vakbond daarvan zou zeggen. Een enkele stem die wat van verder af klonk, hoorde ik zeggen dat hij vond dat de journalist gelijk had en dat de regeltjes hen verhinderden om echte journalist te zijn. Daarop hoorde ik “Jij wil ook je ontslag zeker?” waarop het stil werd.

De stilte bleef duren, je hoorde dat die conversatie ten einde was en ik besloot de Revox af te zetten en de tellerstand weer te noteren. Baasje woke van De Standaard duldt dus geen echte journalistiek meer, hij heeft de stalinistische methoden die de communisten zo geweldig vinden bij de krant geïmplementeerd. In opdracht of door chantage, dat blijft te bezien. Anyway, exit de vrije journalistiek. Ik vroeg me af of het op de andere krantenredacties hetzelfde zou zijn. Even overwoog ik om dat in een WhatsApp berichtje aan Salena te laten weten, maar toen hoorde ik de uitspraak van Vladke weer. Onder de radar blijven… en omdat WhatsApp zo lek is als een zeef, besloot ik dan toch maar om dat niet te doen en te wachten tot die avond.

Na een middag vol vergaderingen was ik de laptop beu en zette ik me aan het koken. Ik besloot een van mijn gepatenteerde stoempjes te maken en zocht de groenten daarvoor bij elkaar. Elke keer anders is de sleutel, het mocht niet gaan vervelen. Dit keer met een kipfilet. Fijn snijden en braden in goed wat echte reuzel, zo is het niet enkel lekker maar ook top gezond. Sedert ik de ingrediëntenlijst van bakmargarine gelezen had enkele jaren daarvoor was ik behoorlijk gaan twijfelen over de grote claims van de voedingsbedrijven en was ik er achter gekomen dat het hele cholesterolverhaal één grote leugen is. Reuzel en échte boter werden sindsdien basis in onze keuken. En tot ons groot jolijt met grote steun van de huisarts.

Salena had een vermoeiende dag achter de rug. Niet zozeer op vlak van werk, maar van collega’s. “Wat is dat toch?” zei ze bij het binnenkomen, “ze denken allemaal dat ik psycholoog ben of zo?” Ja, mijn lieve heks straalt iets uit dat je kan plaatsen onder de noemer “ik kan goed luisteren”. En mensen pikken dat op. Het is dan kwestie van duidelijk grenzen aan te geven, of je krijgt van die onbewuste vampieren op je pad die je qua energie helemaal leegtappen. Gelukkig kent mijn heks daar de methodes voor om dat te stoppen en af te blokken.

Tijd dus voor wat aards voedsel. Ik was blij dat ze mijn nieuwe stoempcombinatie best te smaken vond. Pastinaak, spruiten, broccoli, mierikswortel en wat witloof zijn een niet alledaagse combinatie om een stoemp mee te maken, maar als je ‘t niet probeert, weet je het niet. Tijdens de maaltijd begon ik weer over die uitnodiging van ‘tScheldt. Gezien de waarschuwing van Vladke besloten we toch extra op onze hoede te zijn. “Weet je wat?”, klonk het ineens, “we spreken af in een sauna. Geen gsm’s, geen laptops, gewoon in het bubbelbad met zijn allen en daar overleggen. Want als die hun badjas aanhouden, weet je nooit wat er in hun zakken steekt.” Dat leek ons een goed idee. Dus de laptop open en een veilig Proton mailtje gestuurd. Nu afwachten hoe ze daar op reageren. Het was een drukke dag geweest, dus we vonden het welletjes. Tijd om even onderuit te zakken met wat lekkers. En een toast uitbrengen op het onverwachte weerzien met Vladke. Met véél CO2 ppm’s.

Bedtijd.

Wordt vervolgd

K. Bardoesjka