Het uitstekende Britse maandblad The Critic citeert Brian Pottinger, oud-hoofdredacteur van de Zuid-Afrikaanse Sunday Times dat er in zijn land een ‘omgekeerd racisme’ woedt.
Officieel is de regeringsideologie ‘non-raciaal’.
In werkelijkheid is wat een fraaie gelijkheidsmoraal leek verworden tot een totaal mismeesterde voorkeursbehandeling. Waar de wereld het systeem van apartheid tussen de rassen veroordeelde, worden nu de blanke boeren die door zwarte rondtrekkende bendes worden gemarteld en afgeslacht niet gehoord. Tenzij door president Trump die de premier van Zuid-Afrika een publieke bolwassing gaf tijdens diens bezoek aan het Witte Huis. In onze contreien was men er als de kippen bij om dat alles te minimaliseren als ‘geweld dat vooral zwarten treft’. Ja, overvallen met beroving treffen iedereen, maar niet wat de gerichte doodsbelaging betreft naar blanken toe. Bovendien wordt er een ‘omgekeerd racisme’ toegepast op de campussen waar een blanke jongere extra punten moet behalen om toegelaten te worden. Door de quota geraken zwarten veel vlotter binnen en drentelen ze minder slim naar buiten. In bepaalde steden durft niemand onbegeleid het centrum te betreden, maar intussen moeten de politieofficieren wel zelf hun wapens en uniformen kopen. Begin daarmee maar eens een geweldgolf tegen te gaan. Enkel de toeristische plekjes en de streek van de wijnverbouwing ogen nog paradijselijk. Elders voelt de sfeer ijselijk aan.
Neen, vroeger was het niet beter, hoor je dan allerlei gelukcoaches bevestigen. Toch kan men zich afvragen of het in een land als Zuid-Afrika vroeger dan allemaal kommer en kwel was en het dit keer aan de blanken is om wat karma af te werken. De Afrikaners hebben die 400 jaar daar ook best een pak bijgedragen aan welvaart en welzijn. Ook Vlamingen droegen bij aan het potentieel van Zuid-Afrika. Daarover verschijnt nu bij Uitgeverij Egmont het debuutboek van Vlaams Belang-parlementslid Kristof Slagmulder: ‘Vlaamse voetsporen in Zuid-Afrika’.
Het werk is een meeslepend relaas geworden dat via portretten van verdienstelijke pioniers, vanuit persoonlijke ervaringen en verrijkt door tal van gesprekken met Afrikaners de passie van Slagmulder voor identiteit en zelfbeschikking etaleert. Vergeten verhalen ontwaken en via de eigen familiegeschiedenis teruggaand tot in het oude Transvaal ontstaat een pleidooi voor een verbondenheid in zielsverwantschap met ‘een volk dat weigert te vergaan’.
Tijdens de boekvoorstelling afgelopen dinsdag in een bomvolle zaal The View op de Grote Markt in Sint-Niklaas lichtte de auteur toe hoe de historische band tussen Vlamingen en Afrikaners ook een actuele dimensie verdient. Door diplomatieke uitwisseling, economische samenwerking en culturele ondersteuning kunnen Vlamingen de in het verweer belande Afrikaners redden van hun marginalisering door een anti-blanke overheid die oogluikend ‘plaasmoorden’ laat gebeuren en verder niet bekommerd lijkt om hun voortbestaan. Daarom organiseren zij zichzelf meer en meer in eigen gemeenschappen die niet op uitsluitende ideeën zijn gestoeld maar wel door natuurlijk zelfbehoud aan zelfbescherming doen. Een bevlogen pleitbezorger voor solidariteit tussen Afrikaners én met Vlamingen is journalist Jaco Kleynhans, die op dinsdagavond in het Afrikaans op verstaanbare en passionele wijze het publiek meekreeg. Opiniemaker Paul Boonefaes trad op als empathische moderator en de signeersessie met Slagmulder ging door tot na de receptie. De afdruk van de Vlaamse voetsporen in Zuid-Afrika bleek van blijvende aard. Goed dat men ook eens stilstaat bij wat Vlamingen aan goeds hebben gebracht buiten de landsgrenzen, zoals recent nog bewezen werd in het aanstekelijke boek ‘Flemings’ van de enthousiasmerende anglofiel en Doorbraak-auteur Harry De Paepe met zijn geschiedenis van de Vlaamse inbreng de voorbije eeuwen in de Engelse cultuur en architectuur (the Flemish bricks and tapestry..). Laten we voortaan dus onbeschroomd en schuldenvrij onze Vlaamse geschiedenis beschouwen, hoe complex ook.
Johan Steels
